EMEK VE ÖZGÜRLÜK CEPHESİ AVRUPA İNİSİYATİFİ
Yazılar

Ein gefälschtes „Ja“ war das Ergebnis des Referendums… Noch einmal hat Erdoğan seine gesellschaftliche „Legitimität“ bestätigen lassen. Auf dieser Basis versucht er sich selber der gesamten Welt zu „vermarkten“.

Das gefälschte „ja“ wird die Realität des kolonialtypischen Faschismus, -welches die Formierung des türkischen Staates seit den 1950´ern gebildet hatte-, zu einer neuen historischen Phase/Stadium springen lassen. Also der zivile offene Faschismus. Einer der Markenzeichen (Unterscheidungsmerkmale) des kolonialtypischen Faschismus ist der verborgene Faschismus mit der parlamentarischen Fassade und die Praktiken des offenen Faschismus mittels militärischer Juntas. Nach den 1990´ern, also ab Beginn der 4. Periode der allgemeinen Krise des Kapitalismus/Imperialismus, bildete sich der kolonialtypische Faschismus über der Linie dieser zwei Formen mit unterschiedlichen Aspekten, die passend zu dieser neuen Periode waren. Die Rede war von einer ziemlich harten und komplexen Anwendung des Faschismus, in der die Umsetzungen des verborgenen und offenen Faschismus miteinander verflochten sind. Sie wurde ab der zweiten Hälfte der 1980´er Jahre sichtbar und wurde in den 90ern konkret praktiziert. Wir sprechen hier von einer faschistischen Praxis, in der man auf der einen Seite heftigere und schlimmere Umsetzungen als die Militärjunta vom 12. September sieht (welches sie um einiges übertreffen!), wie z. B. die 15.000 „unaufgeklärten“ Morde, Niederbrennungen von über 3000 Dörfern, verbreitete Folter und Hinrichtungen und auf der anderen Seite ein bürgerliches Parlament hat, das recht exhibitionistisch Arbeitet und legale linke Parteien und Organisationen ihre Existenz fortsetzen, trotz heftiger Repressionen.

Die Zeit bis zum Putschversuch am 15. Juli 2016, kann man auch als Zeit der Praxis eines originellen Faschismus bezeichnen, in der mal die Umsetzungen des offenen Faschismus im Vordergrund sind und mal die des verborgenen Faschismus (von 2002-2010 sind verhältnismäßig die Anwendungen des verborgenen Faschismus überlegen und in der übrigen Zeit, also von 1990-2002 und von 2010-2016, sind die Anwendungen des offenen Faschismus überlegen). Die Zeit nach dem Putschversuch vom 15. Juli 2016 (als Anfang können wir auch die Wahlen nach dem 7. Juni 2015 sehen), können wir als die Zeit des offenen Faschismus in einer neuen Version sehen, die von Erdoğan geführt wird.

In der Türkei wurde der offene Faschismus im wesentlichen mittels Militärjuntas ins Leben gerufen. Erdoğan ist die zivile Version des offenen Faschismus. Mit dem gefälschten „Ja“ nach dem Referendum, befindet sich diese zivile Version offiziell auf einer gesetzlichen Ebene. Diese zivile offene Version des Faschismus entwickelt sich so gut wie mit all ihren Ausmaßen, mit schwereren Repressionen und heftigeren faschistischem Terror, als in den vorherigen Zeiten der Militärjuntas. In den Repressionspraktiken gegen die gesamte gesellschaftliche Opposition, stellt sich diese Sache klar heraus. Schon bevor Erdoğan sein Referendum durchsetzte und bevor er als Präsidialpräsident einen gesetzlichen Status hatte, standen die legalen Kampfgebiete vor der Annullierung. Während sich die gesamte Macht in den vergangenen Juntas in Militärräten konzentrierte, sammelt sich die komplette Herrschaftsmacht bei der Erdoğan-Diktatur in einer einzigen Hand. Auch wenn die Juntas die Grundgesetze aufgehoben hatten, wollten sie gesetzmäßig Handeln, was natürlich auch begrenzt war. In der Praxis von Erdoğan gibt es kein Grundgesetz, geschweige denn irgendeine Relevanz einer Gesetzmäßigkeit. Schon vor einem „ja“ beim Referendum hat Erdoğan und die AKP das Präsidialsystem in der Praxis umgesetzt und es ist klar, dass sie nach diesem „ja“ beim Referendum die letzten kleinen gesetzlichen Überreste der demokratischen Kampfgebiete komplett beseitigen werden. Im Grunde genommen ist die Welle des faschistischen Terrors eine Grube die bodenlos ist. Seine Grenzen können dem Terror nur die Widerstandspraxis der demokratischen und revolutionären Kräfte zeichnen.

Das „ja“ hat für eine verhältnismäßige Erleichterung Erdoğans gegenüber den bürgerlichen und gesellschaftlichen Oppositionskräften gesorgt. Der zivile offene Faschismus wird zu einem Angriff übergehen, und zwar in der Form, in der sie als Ziel auch die oppositionellen Kräfte innerhalb der MHP (Graue Wölfe) und die CHP miteinbezieht.

Erdoğan wird die praktischen und gesetzlichen Schritte beschleunigen, um die Macht ihrer derzeitigen Bündnispartner, also die der türkischen Konterguerilla (Gladioarm der Türkei) zu zerschlagen. Um die TÜSIAD (Verband der Industriellen und Arbeitgeber in der Türkei) gründlich „zur Vernunft zu bringen“, werden sie die Politik der schweren Repressionen und kleinen Zugeständnissen einleiten. Es ist völlig offen zu sehen, dass eines der Hauptziele Erdoğans, die Befreiung von Bündnispartnern ist, die eine Spaltung der Macht verursachen. Gleichzeitig ist es klar, dass dies aber gar nicht einfach sein wird. Weil erstens, sein gegenwärtiger Hauptbündnispartner, also der nationalistische Flügel der Konterguerilla gewinnt zügig an Kraft innerhalb des Militärs, der Polizei und Justiz. Besonders im Militär hat Erdoğan keine Kaderkräfte. Davor waren es seine Bündnispartner der Gülen-Bewegung, die den nationalistischen Flügel innerhalb des Staates und dem Militär ausbalancierten. Danach ging er mit diesem nationalistischen Flügel gegen die Gülen-Bewegung einen Bündnis ein und jetzt hat er keine Kräfte um diesen nationalistischen Flügel besonders im Militär auszubalancieren. Und nun wird der nationalistische Flügel der Konterguerilla seinen Widerstand mit der Unterstützung der traditionellen Teile der Monopolbourgeoisie, der CHP, einen Teil der MHP und anderen Kräften bis zum Ende fortsetzen. Die gegenseitigen Züge von Erdoğan und seinem Bündnispartner, die Konterguerilla, haben jetzt schon begonnen. Die Formulierungen der AKP´ler, das den Gülen-Anhängern verziehen wird, wenn sie Reue zeigen, bedeutet eigentlich nichts anderes, dass sie sich Kader von der Gülen-Bewegung rekrutieren wollen. Aber gleichzeitig geben sie den Konterguerillakräften die Mitteilung, dass sie nicht Auswegslos sind. Wie schon oben beschrieben, kann man mit Sicherheit davon ausgehen, dass der nationalistische Flügel der Konterguerilla zusammen mit der USA und NATO, innerhalb einer Befehlskette Vorbereitungen für die Umsetzung eines neuen Putsches trifft. Obwohl ein gefälschtes “ja” rauskam, ist es sicher, dass die großen Machtkämpfe der nächsten Jahre für Erdoğan gegen seine Bündnispartner nicht leicht sein wird. Es besteht sogar eine hohe Wahrscheinlichkeit für die Niederlage Erdoğans.

Wir können jetzt schon sehen wie Erdoğan versucht seine Gunsten von den Zweifeln der imperialistischen Kräfte zu ziehen. Er versucht eine neue Beziehungsbasis aufzubauen, in der Zugeständnisse und leere Kraftmeierei miteinander verflochten sind. Jedoch die Reailtät, dass alle Kräfte der USA, EU, des Nahen Ostens, Erdoğan als nicht vorhersehbar ansehen oder ihm nicht mal teilweise Vertrauen, ist ein relevantes Hindernis für sie, mit ihm eine strategische Beziehung aufzubauen. Und nun werden die Beziehungen darauf basieren Erdoğan zu „ertragen“ und es werden Tages- oder kurzfristige Beziehungen aufgebaut. Das wird dazu führen, dass die Bewegungsfreiheit Erdoğans außenpolitisch sehr eingeschränkt sein wird.

An diesem Punkt muss gesagt werden, dass die 50%, mit der Hilfe der MHP und anderen reaktionären Kräften, trotz aller Art von Manipulation und Repressionen politisch gesehen kein Erfolg, sondern eine Niederlage für Erdoğan ist.

Das Resultat für die Türkei und Kurdistan nach dem gefälschten “ja”, werden die um einiges gewaltigeren Klassenkämpfe, die Zuspitzung des Terrors und der Repressionen sein. Die Massaker, Hinrichtungen, Verhaftungen und Folter gegen die gesellschaftliche Opposition und die imperialistischen Interventionen werden noch mehr steigen. Klar ist, dass die Hegemoniekämpfe auf staatlicher, sowie auf gesellschaftlicher Ebene stark an Beschleunigung gewinnen werden und die Praxis des zivilen, offenen Faschismus von Erdoğan sich unausweichlich vertiefen wird. Alle Gebiete der Widersprüche werden mit noch gewaltigeren Gefechten Gestalt annehmen.

Die Organisierung des vereinigten Kampfes mit dem strategischen Bündnispartner, also mit der Revolution Kurdistans und der Nahost revolutionäre Kessel

Die Revolution in der Türkei, ist auch die Revolution der Völker in Kurdistan und die Revolution in Kurdistan ist auch die Revolution der Völker der Türkei. Das ist nicht nur ein agitatives Gerede oder ein Ausdruck der internationalen Solidarität. Die Verflechtung der Völker und die Verflechtung der Geographie des Nahen Ostens, sowie die große Revolution und die gegenüberliegen Entwicklungen zeigen uns diese klare Realität. Es ist offen zu sehen, dass die Revolution Nordkurdistans das verletzliche Glied des türkischen Systems ist. Sie ist das schwächste Glied der Kette der Sklaverei des türkischen Faschismus. Heute hängen alle Macht- und Bündnisbeziehungen der Türkei, die zu Brüche gehen oder neu organisiert werden, von den Gefahren der Revolution in Kurdistan ab. Jeder fortschreitende Zug der Revolution Kurdistans blockiert das hegemoniale System der Türkei und vertieft die Krise des türkischen Staates außerordentlich. Mit dem Weg und den Entwicklungen die, die Revolution Kurdistans im Nahen Osten erschaffen hat, spielt sie eine lebenswichtige Rolle für die Revolution der Türkei und für die Revolutionen im Nahen Osten.

Mit all diesen Eigenschaften ist die Revolution Kurdistans und die kurdische Freiheitsbewegung ein Hauptbündnispartner der Revolution der Türkei. In diesem Zusammenhang kann es nicht sein, dass die Beziehungen zwischen der revolutionären Bewegung der Türkei und der kurdischen Freiheitsbewegung nur auf Solidarität beruhen. So sollte man es nicht auffassen. Es ist eines unserer wichtigsten Pflichten gemeinsame Kampfstellungen aufzubauen und zu vergrößern die, die Solidaritätsbeziehungen überschreiten. Der Weg unserer Revolution wird mit dem vereinigten Kampf gepflastert werden. Und dieser vereinigte Kampf ist keine taktische, sondern eine strategische Pflicht. Die Schritte für einen gemeinsamen Kampf von den 90´ern bis heute, müssen, -auch wenn es Höhen und Tiefen gibt-, vergrößert werden, in die Praxis umgesetzt und zu konkreten strategischen Stellungen umgewandelt werden.

Die führende Kraft des kurdischen Befreiungskampfes, die PKK, die gegen vier brutale koloniale Staaten und gegen ihre Kollaborateure auf einmal kämpfen muss, geht von Zeit zu Zeit, -abhängig von den Kräfteverhältnissen-, wichtige/unwichtige Kompromisse mit manchen dieser Kräfte ein. Die Last des Krieges können sie von einem Teil Kurdistans in das andere Teil tragen. Ein natürliches Resultat daraus ist, dass in manchen Zeiträumen die Schritte der kurdischen Befreiungsbewegung nicht mit den taktischen Vorrängen der revolutionären und linken Bewegung der Türkei übereinstimmen. Es kann hier vorkommen, dass die Tagesordnungen der revolutionären Bewegung der Türkei und die der PKK, unsymmetrisch sind. Das brennendste Beispiel dafür haben wir bei den Gezi-Revolten erlebt. In der Anfangszeigt haben sich die demokratischen Organisationen der kurdischen Befreiungsbewegung nicht daran beteiligt und haben sogar eine negative Haltung eingenommen. Auch wenn die Teilnahme an den Gezi-Protesten im nachhinein niedrig war, wurde es zum großen Teil verpasst, diese Revolte zu einem großen revolutionären Feuer umzuwandeln.

Nach dem Referendum kam es zu “Nein!”-Protesten in der Türkei und es gab leider keine Unterstützung aus den Städten Kurdistans, welches man vielleicht, wie bei den Gezi-Protesten mit den unterschiedlichen Vorrängen begründen könnte. Natürlich hat es eine große Rolle gespielt, dass der Weg zum Referendum freigemacht wurde, indem die HDP Co-Vorsitzenden und tausende andere HDP´ler festgenommen wurden.. Die Rolle der CHP und der MHP während der Aufhebungen der Immunitäten oder die Stille demokratischen Kräfte zur der Zeit der Verhaftungs- und Angriffswellen, hat in der kurdischen Bevölkerung für eine Distanz gesorgt. Ein anderer Grund ist, dass innerhalb des “Nein-Lagers”, die städtischen, kemalistischen, sozialchauvinistischen und elitistischen Bewegungen überlegen waren oder man hat das zumindest von außen so wahrgenommen.

Solche oder ähnliche taktische Spaltungen sind unausweichliche Resultate, die in der Natur des Kampfes der PKK liegen. Die revolutionäre Bewegung der Türkei und die revolutionären Sozialist_innen, müssen bei ihren Beziehungen mit der kurdischen Freiheitsbewegung diese Sache miteinberechnen. Diese Entwicklungen muss man so werten, indem man die originellen, in vier geteilten Struktureigenschaften der Revolution Kurdistans und dessen Resultate der taktischen Unterschiede in die Auswertungen miteinbezieht. Man sollte nicht nur grobe Auswertungen anhand unser eigenen gewünschten Haltungen machen.

Aus diesem Grund müssen besonders die “Nein!”-Aktionen sein Ziele erweitern und über ein Demokratie- und Friedensprogramm ablaufen. Sei es wegen der schwierigen Lage Erdoğans oder sein Programm, zusammen mit der MHP und den anderen Bündnispartnern der Ergenekon-Faschisten ist es kein Geheimnis, dass sie auf Rojava und Şengal zielen und gegen die kurdische Befreiungsbewegung Hinrichtungsangriffe führen werden. Wenn das “Nein-Lager” es ernst meint mit der kurdischen Bewegung ein Bündnis einzugehen, dann muss es auch Teil ihrer Tagesordnung sein, gegen die Kriege und Zerstörungen in Kurdistan eine Haltung zu entwickeln. So eine Haltung wird dazu nützen, die Vorbehalte und die distanzielle Haltung der kurdischen Bevölkerung zur revolutionären Bewegung der Türkei aus der Welt zu schaffen. Ansonsten wird es für ihr gejammer, “dass die Kurd_innen sie alleine gelassen haben”, keine Erwiderung und Berechtigung geben.

Natürlich sind die Gründe für die Trennungspunkte nicht nur die objektiven Realitäten. Auch die halbanarchistische, eklektische demokratische Linie der PKK wird zu Spaltungen führen bzw. führt schon dazu. Das wichtigste dabei ist: Wenn man all diese Punkte in die Hand nimmt, darf man nicht vergessen, dass die Revolution Kurdistans im gesamten, große Hiebe gegen das System der Türkei und gegen die faschistischen Staaten im Nahen Osten versetzt und somit einen lebenswichtigen Weg für die revolutionäre Entwicklung öffnet. Ohne dies aus den Augen zu verlieren, sollte man auf der Basis der Kritik und Freundschaft alle Möglichkeiten des gemeinsamen Kampfes als Linie aneignen.

Wir haben schon angesprochen, dass sich die schwere Krise des türkischen Herrschaftssystems, in naher Zukunft mit heftigeren Entwicklungen vertiefen wird (inklusive die Möglichkeit eines Bürgerkriegs). Die kurdische Befreiungsbewegung bekommt das sowieso schon zu spüren. Die revolutionäre Bewegung der Türkei haben die Angriffe vergleichsweise noch nicht so sehr berührt. Aber auch die Tage liegen nicht in der Ferne, in der die revolutionäre Bewegung der Türkei ihren Anteil abkriegen wird. An diesem Punkt ist es auf der offenen, legalen Ebene, aber auch auf der revolutionären bewaffneten Ebene unausweichlich mit der Revolution Kurdistans eine tiefere und wirkungsvollere Beziehungsform einzugehen. Dies ist eine Notwendigkeit, um die Angriffe des Faschismus zunichte zu machen. Gleichzeitig ist das auch wichtig, um große revolutionäre Möglichkeiten zu erschaffen.

In Bezug auf den Nahen Osten sieht man auf der anderen Seite die Kriege in Syrien und im Irak. Die Verbindungen untereinder, aber auch mit der Türkei, stellt für uns klar, dass jede grundlegende innerpolitische Entwicklung, die jeweiligen Länder nicht indirekt, sondern direkt beeinflusst und zu einem innerpolitischen Problem macht. Der Krieg gegen die Daesh und gegen alle anderen dschihadistischen Vampire sind die konkretesten Beispiele dafür. Wer kann schon sagen, dass die Daesh nur ein Problem des Irak oder Syriens ist?

Die Daesh, die im Irak erschaffen wurde, ist heute mit ihren tausenden Mitglieder_innen und unorganisierten Sympathisanten, mit ungefähr fast 20% der gesamten Einwohnerzahl ein Hauptproblem der Türkei. Die Aufstellungen der Klassen in Kurdistan, in der Türkei und im ganzen Nahen Osten zeigt, das man die Sache der Revolution-Konterrevolution immer mehr in Bezug auf die Problematik des Gebietes in die Hand nehmen sollte. Die Gefallenen der revolutionären Bewegung der Türkei in Palästina und in Rojava zeigen die Verflechtung unserer Revolutionen aus moralischer und praktischer Hinsicht.

Die revolutionäre Bewegung der Türkei steht gerade gegenüber wichtigen Möglichkeiten und vor Aufgaben für große historische Neuanfänge in diesem Gebiet.

 

Kampf bis zur Befreiung!

Kürdistanın küçük parçası Rojava’nın yaktığı büyük devrim ateşi 3. yılını geride bırakıyor.

21. yüzyıl büyük devrimlerin yüzyılı olacak. Yükselen büyük halk mücadelelerinin, işçilerin, emekçilerin, ezilenlerin mücadelelerinin gösterdiği gibi dünyanın dört bir yanında devrim ateşleri yeniden harlanıyor, büyüyor.

Küçük Rojava’nın büyük devrim ateşinin zaferi kazanan ilk kıvılcımıdır. Emperyalistler, yerli işbirlikçileri ve onların beslemesi karanlık çete örgütlenmeleri tarafından vahşete, ortaçağ karanlığına gömülmek istenen bölgemiz Ortadoğu’da Rojava devrimi, özgürlüğün ve insanca yaşamın ışıklı pırıltısıyla tüm insanlığa umut veriyor.

2010’da özgürlük ve insanca yaşam talepleriyle ayağa kalkan Ortadoğunun Arap halklarının devrimini kontrol altına alarak boğmak isteyen emperyalistlerin ve yerli işbirlikçisi faşist devletlerin geliştirdiği çete örgütlenmeleriyle Ortadoğu’daki devrimsel çıkış halkların elinden alınmaya çalışıldı. Bölgemiz Ortadoğu Libya’dan Afganistan’a değin yeniden ve yeni çete güçleri eliyle vahşi bir gerici-faşist dalganın hükümranlığı altına alınmaya çalışılıyor. Devrimci, sosyalist, demokratik ve halkçı güçlerin sesi ve mücadeleleri boğulmaya çalışılıyor.

İşte bundan 3 yıl önce, 19 Temmuz 2012’de Kobanede yakılan devrim ateşi bütün Rojava’ya yayılarak halkların devrimci, demokratik ve halkçı güçlerinin de dimdik ayakta olduğunu, vahşi gerici-faşist dalga karşısında özgürlük ve insanca yaşam alternatifinin varolduğunu, varolacağını, yaşatılacağını gösterdi.

600 milyon insanın yaşadığı büyük Ortadoğu coğrafyasında Rojava devrimi yegane demokratik halkçı seçenek olarak ışıldamaktadır. Kadın devrimiyle, bölgedeki bütün halkları kardeşleştiren demokratik duruşuyla Rojava devrimi daha şimdiden büyük mücadelelerin, büyük kazanımların yolunu açmıştır.

Rojava devrimi bütün bu özellikleriyle sadece Rojava’da yaşayan halkların devrimi değildir. O, bütün halklara, dünya işçi sınıfına, emekçilerine, ezilenlerine mal olmuştur. Türkiye’den, İran’dan, Irak’tan ve dünyanın dört bir yanından yüzlerce, binlerce enternasyonalist devrimci, demokrat, Rojava devrimini savunmak, ona katkı sunmak için Rojava’ya akmaktadır. Rojava tüm dünya devrimcilerinin, sosyalistlerinin, demokratik güçlerinin evi, yurdu olmuştur.

Rojava devrimi, bir yandan büyük kazanımlarıyla büyürken, diğer yandan rejimin, emperyalist güçlerin ve onların işbirlikçileri, kuklaları başta TC olmak üzere, Suudi Arabistan, Katar gibi gerici-faşist devletlerin, IŞİD, El Nusra vb. gibi çetelerin saldırılarının hedefindedir. Devrim sürüyor, devrimi savunma, onun mevzilerini sağlamlaştırma ve büyütme görevi sürüyor.

Emek ve Özgürlük Cephesi olarak, yüreği özgürlük, insanca yaşam ve sosyalizm için çarpan herkesi, Rojava’da şehit düşen enternasyonalist savaşçıların, Alper Çakasların, Bedrettin Akdenizlerin, Sibel Bulutların, Ivana Hoffmanların, Kader Ortakkayaların yolunda, Mahir Arpaçay yoldaşın ve diğer tüm enternasyonalist şehitlerimizin yolunda yürüyerek Rojava devrimiyle enternasyonalist dayanışmayı büyütmeye çağırıyoruz.

Rojava devrimini savunma ve Rojava’yı inşa mücadelesine her yoldan ve her biçimde katkı sunalım.

Rojava devrimi bizimdir, dünyanın emekçi halklarınındır, dünya işçi sınıfınındır, ezilenlerinindir.

YAŞASIN ROJAVA DEVRİMİMİZ!

YAŞASIN PROLETARYA ENTERNASYONALİZMİ!

KURTULUŞA KADAR SAVAŞ!

19 Temmuz 2015

EMEK VE ÖZGÜRLÜK CEPHESİ/AVRUPA İNİSİYATİFİ

Egemenlerin Seçim Sevdası ve Önümüze Dayatılan Sandıklar

2011 seçimleri sonrasında yaptığımız değerlendirmede seçimlerin kapitalist sistemdeki rolünü şöyle tanımlamıştık;

“Seçimler parlamentolu burjuva siyaset makinesini meşrulaştırmanın ve yenilemenin en temel aracıdır. Geniş emekçi yığınların kendi kendini yönetme yanılsaması, bu yanılsamanın merkezi unsuru olan seçimlerin yinelenmesiyle sağlamlaştırılır. Seçimler yoluyla burjuva siyasetinin vitrini yenilenir, egemen sınıfların değişik kesimleri arasında partiler aracılığıyla yürütülen güç ve rantın paylaşım mücadelesinde sağlanan toplumsal destek somutlaştırılır. Bütün bu boyutlarıyla seçimler, kapitalist sistemin toplumsal meşruiyetinin yeniden üretilmesinin en temel araçlarından biridir.

Egemen sınıflar açısından seçimler, geniş işçi ve emekçi yığınların, halkın politikleşmeleri gereken yegane andır. İşçi ve emekçiler, halk sadece ve sadece seçim süreçlerinde egemen sınıfların çıkarlarını koruyan partilerin gösterdiği doğrultuda politikleşmelidirler ve oylarını bu partilerden biri için kullandıktan sonra, politikayı bir sonraki seçime değin unutmalıdırlar.”

Son dört yıldır, AKP bu yaklaşımın en uç örneklerinden birini oluşturuyor. En gerici burjuva demokrasilerinde bile olmayacak ölçüde, her türlü demokratik arayışı, mücadeleyi gayrı meşru sayıyor ve hak aramanın tek yolu olarak seçim sandığını gösteriyor. Seçimleri kazananın dışında hiç kimsenin söz hakkı, mücadele etme, hak arama hakkı olmadığını iddia ediyor. Kapitalist sistemde seçim sandığının, en gerici faşist uygulamaların meşrulaştırılmasının aracına nasıl dönüştürülebileceğinin en ileri örneğini oluşturuyor.

Ve 2015 7 Haziran’ında yeniden seçim sandıklarına çağrılıyoruz.

Seçime Giderken…

7 Haziran parlamento seçimlerini sınıflar mücadelesi açısından nasıl okumak gerekiyor?

2011 genel seçimlerinin ardından yaptığımız değerlendirmelerde, AKP’nin “zafer” kazandığını, ancak bu “zafer”in aynı zamanda onun sınırı olduğunu ifade etmiştik. Sınır çizgisi, hem toplumsal muhalefetin direnişi, hem de kendi iç cephesinde yaşayacağı rant ve bölüşüm sorunlarının bir sonucu olarak gelişecek iç çatışmalar olarak ifade edilmişti. Ve AKP’nin iktidarını sağlamlaştırmak için ne yapacaksa var gücüyle bu süreçte yapmaya çalışacağını, bu nedenle sert ve çatışmalı bir sürecin önümüzde durduğunu ifade etmiştik.

Neden “AKP Sınırlarına Vardı” Demiştik?

Herşeyden önce, AKP, Türkiye’deki toplumsal sınıf ve kesimlerin burjuva siyasal arena bağlamındaki geleneksel siyasal tercihlerini altüst eden bir durum yaratamamıştır. Geleneksel olarak % 60-70 civarındaki sağ, % 30-40 civarındaki sol oy potansiyelinin varlığı değişmemişti. Alevilerin, Kürtlerin, işçi sınıfının ileri kesimlerinin ve değişik toplumsal tabakaların kemikleşmiş sol oy potansiyelinin değişmesi de mümkün değildi. Öte yandan, AKP’nin % 60-70 civarındaki sağ oy potansiyelinin tümünü kapsaması, % 10-15 civarındaki MHP gibi açık faşist milliyetçi kemik oyun varlığı, % 5-10 gibi SP vb. diğer dinci partilere ve sağ partilere giden kemik oyların varlığı nedeniyle mümkün değildi. % 50’lik oy bile aslında kısmen bu kesimlerden kaymış ve her an geri gidebilecek önemli bir oyu kapsıyordu. Bu nedenle, AKP’nin mevcut parlamenter sistem içinde bu oy oranının çok fazla üstüne çıkması mümkün değildi. Bu anlamda, geldiği nokta sınırdı.

Öte yandan, AKP’nin kendisine destek veren tekeller lehine alacağı her tutum, ki bunu sonuna kadar yapacaktı, oligarşinin geleneksel kanatlarının muhalefetini doğal olarak şiddetlendirecekti. Bunun anlamı, hem iç de, hem de uluslararası alanda AKP’ye dönük ciddi çatışma ve direnç alanlarının oluşması demekti. AKP’nin yapacağı her hatanın, oligarşi içi çatışmada rakip güçler için açık veya örtük olarak AKP’nin yıpratılması ve geriletilmesi için şiddetli mücadelelerin konusu olması kaçınılmazdı.

AKP’nin, emperyalistler tarafından ılımlı islam/BOP projesi temelinde bölgesel olarak kendisine biçilen “öncü” rolü, bir bölgesel hegamonya projesine dönüştürme isteği açıktı. AKP, 2010 sonunda başlayan Arap baharının kendisine bunun için muazzam bir fırsat yarattığını düşünmekteydi. Bu tutumun emperyalist güçlerin hegamonya alanlarına girmeyi, onlardan rol çalma, mevzi kapma demek olduğu açıktı. Ve bu, kaçınılmaz olarak emperyalist güçlerle şu veya bu düzeyde ve sertlikte karşı karşıya gelişleri, çatışmayı kaçınılmaz olarak beraberinde getirecekti.

AKP, yukarıdaki olgularla da bağlantılı, fakat esas olarak kendi iç dinamiklerinden kaynaklı olarak da şiddetli çatışmalara gebeydi. Kendi içinde Milli Görüşçülerden, Fetullahçılara ve değişik cemaatlere kadar uzanan bir tür koalisyonu ifade eden AKP’nin kazandığı seçim zaferiyle birlikte büyük bir ekonomik ve siyasi güç mücadelesine sahne olması da kaçınılmazdı. Özellikle en büyük cemaat olarak öne çıkan Fetullahçıların devlet bürokrasisi içindeki gücüyle ortaya çıkan fırsatı kaçırmayacağı, siyasal ve ekonomik ranttan daha büyük pay isteyeceği açıktı. Yani AKP içi bir savaş/yarılma kapıda durmaktaydı.

Yukarıda sayılan faktörlerin tümü kadar, hatta bunların toplamından da önemli asıl faktör; AKP’nin girişeceği arsız saldırgan politikaların kaçınılmaz sonucu olarak başta işçiler, emekçiler, Kürtler, Aleviler, laikler ve tüm ezilenler olmak üzere bütün muhalif kesimlerde şiddetli bir direniş potansiyelinin birikecek olmasıydı. Türkiye ve Kuzey Kürdistan taşıdıkları büyük çelişki dinamikleri nedeniyle, Latin Amerika’dan Avrupa’ya oradan Arap baharına uzanan büyük kitlesel mücadeleler dalgasının dışında kalamazdı. Direniş AKP’nin sorunsuz ilerleme dinamiğini kıracağı gibi, çevre/çeper kitlesinden başlayarak kopuşları da tetikleyeceği açıktı.

Başlıcaları bunlar olan nedenlerden ötürü, AKP 2011’de kazandığı “zafer”le aslında siyasal ilerleyişinin sınırlarına varmıştı. Ve kendisi de bunun farkındaydı.

AKP; Hükümet mi, Devlet mi Olmak?

Bu noktada, ya mevcut statükoyu korumaya çalışacak ve kendine özgü biçimde daha önceki düzen partilerinin kaderini paylaşacaktı, ya da çok büyük ve iddialı biçimde hükümet olmaktan devlet olma hedefine, yani tüm devleti kendi politikaları temelinde dönüştürerek on yıllara yayılan bir iktidar kurma hedefine yönelecekti. AKP, ülke ve dünya konjonktürünü ve % 50’lilik sınırlarına varmış oy oranını korumanın yolunu ikinci seçenekte gördü. Yukarıda saydığımız çelişki alanlarındaki çatışmalarda başarıyla çıkmanın yolunu, salt hükümet olmakta değil, devlet olmakta gördü. Tüm devlet aygıtını ve toplumsal ilişkileri, yaşamı kendi planlarına uygun olarak dönüştürmesi, ideolojik, politik, kültürel, kurumsal, hukuki ve kadrosal olarak yeniden yapılandırması gerekiyordu. Seçimler vb. yoluyla daha ileriye gidemeyecek olan, sınırlarına varmış olan “siyasal zaferi”, ancak bu yolla istikrarlı hale getirebilir, uzun vadeli kılabilirdi. Hükümet olmaktan, devlet olmaya geçiş planında, varını yoğunu ortaya koymak onun için tek yoldu. Ve bunun için ne yapacaksa, bu dönemde yapmak zorundaydı.

Son dört yıllık süreç tam da bunun mücadelesi ile geçti.

Devlet Olma Yolunda AKP…

2002-2011 arası dönemde bir yandan emperyalizme tam bir sadakatle uyguladığı neoliberal politikalar, bir yandan demokrasi söylemleriyle iktidarını sağlamlaştıran AKP, 2011 seçimleri sonrasında ise görünürde ılımlı islam, gerçekte ise onu tümden aşan yeni bir saldıgan politikayla devleti tümüyle dönüştürmek için harekete geçti. Artık hükümet olmak değil, devlet olmak için, devletin bütün kurumlarını, kendi politik çizgisine göre yeniden kurumlaştırma planları üzerinden hareket etmekteydi.

Yeni devlet düzeninin, ideolojik olarak Sunni İslam’ın emperyalistlerin belirlediği “Ilımlı İslam” anlayışını temel alması, açık bir hedef olarak konuldu. Siyaset, kamu yaşamı, kültür vb.bütün alanlarda buna dönük çok yönlü bir saldırı başlatıldı. “Dindar bir nesil yetiştirme” hedefinden, kürtajın yasaklanmasına, insanların giyim kuşamından, kadın-erkek ilişkilerine, yediklerinden içtiklerine, sosyal dayanışma ve devletin sosyal görevlerine, “Alevi açılımı” vb. yalana dayalı söylemlerle iç içe geçmiş tarzda tüm diğer inançların, ulusal aidiyetlerin “afedersiniz”le başlayan söylemlerle aşağılanıp, baskı altına alınmasına ve islamlaştırılmak istenmesine, 4+4+4’lü imam hatipleri esas alan eğitim sistemine, vb. değin her alanda sosyal yaşamı, kültürü, eğitimi, siyaseti dinselleştirmeye dönük yoğun saldırılar aralıksız olarak sürdürüldü. Öyle ki, pragmatist din tüccarı AKP’nin, ABD emperyalizminin imalatı olan “Ilımlı İslam” anlayışını her alanda aşacağı, katı şeriatçılıkla, pragmatist din tüccarlığının ve faşist Türk milliyetçiliğinin omurgasız, şekilsiz bir birliğini ifade eden, saldırgan bir politikanın uygulanacağı da ortaya çıktı.

Yeni dinci devlet düzeniğinin bir diğer adımı, devlet kurumlarını ve tüm kadrolarını AKP’nin çizgisine uygun olarak yapılandırmaktı. Eğitim, yargı, iç güvenlik vb. her alandaki kritik yasalar değiştirilerek, dinci kurumlaşma en az 10 yıllık süreç açısından garanti altına alındı. AKP’li olmayan tüm devlet yöneticileri, kritik kurumlar (Anayasa Mahkemesi, Yargıtay, Milli Eğitim, Polis, MİT vb.) başta olmak üzere önemli ölçüde tasfiye edildi. Ordu’da ABD emperyalizminin açık desteğiyle, çürümüş ve sürece cevap olamayan kesimler, Ergenekon ve Balyoz davalarıyla tasfiye edildi. Böylece, Ordu’da önceden belli olan üst rütbelere yükselme zinciri kırıldı. Mevcut politikalara uyum sağlayacak yeni bir kadro Ordu`nun yönetimine getirildi.

Türkiye oligarşisinin belkemiğini oluşturan, eski dönemin geleneksel çizgisindeki ve esas olarak TÜSİAD’da örgütlü tekelleriyle, çatışmalı süreçler içinde kısmi uzlaşmalar sağlandı. Milyar dolarlık cezaların kesildiği vergi denetimleri, verilmiş devlet ihalelerinin iptal edilmesi veya iptal tehdidi, ihale verilmemesi, kamuoyu önünde açıkça hedef alarak tehdit etme vb. yollarla kısmen sindirilen bu kesimler (Doğan Holding, Koç Holding, vb.) geri adım atıp, şu veya bu düzeyde uzlaşmak zorunda kaldılar. Hiç kuşkusuz, bu durum çatışmanın bitmesi anlamına gelmiyordu. Sadece kısmen küllendirilmesi, kısmen de örtük hale getirilmesi ve daha geri bir düzeyden sürdürülmesi anlamına geliyordu. Öte yandan, AKP’nin ana destekçileri olan “islamcı” tandaslı tekellerin, orta ve büyük burjuvazinin önü ise sonuna değin açıldı.

2008’de başlayan dünya kapitalist sisteminin büyük krizinin ilk döneminde yaşanan düşüşünün ardından, özellikle ABD merkez bankasının piyasaya sürdüğü büyük miktardaki paranın bir bölümünün, yüksek faizle borçlanan Türkiye gibi orta düzeydeki yeni sömürgelere akışı, “Ilımlı İslam” projesinin finansörlüğünü üstlenmiş Suudi ve Körfez sermayesinin desteğiyle kısmi bir toparlanma yaşayan ve aynı zamanda dış sermaye akışına bağımlılık düzeyi olağanüstü artan Türkiye kapitalizminin bütün imkanları, “yandaş” sermayeye akıtıldı. Ülkenin imkanları kelimenin gerçek anlamıyla yağmalandı. Elbette AKP yöneticileri de bu yağmadan aslan payını almayı unutmadı. Tayyip Erdoğan’ın adının, bu dönemde dünyanın en zenginleri arasında sayılması tesadüf değildir. TC tarihinin hiç bir döneminde görülmeyen ölçüde rüşvet, kayırma, yolsuzluk ve keyfilik bu dönemde yaşanır.

AKP’nin 2011 seçimlerinde elde ettiği “sınırlarına varmış zaferi”, Ortadoğu’daki büyük halk mücadeleleriyle çakıştı. Ortadoğu’nun Arap halklarının demokrasi, özgürlük ve insanca yaşam talepleriyle başlayan isyanları ne yazık ki, devrimci ve/veya güçlü demokratik bir önderlikten yoksundu ve isyan süreçleri içinde de bu önderlik yaratılmadı. Daha da kötüsü özellikle isyanın başladığı Tunus ve Arap dünyasının kalbi Mısır’da, AKP ile aynı eksende olan islamcı örgütlerin (Müslüman Kardeşler vb.) isyana katılmamalarına rağmen, en örgütlü güç olmaları nedeniyle isyanlar sonrasında yapılan seçimlerde en yüksek oyu alarak hükümeti oluşturdular. Güçlü devrimci ve demokratik önderlikler ortaya çıkması ve bölgede, dünya emperyalist-kapitalist sisteminden kopuşun başlamasından korkan, başta ABD emperyalizmi olmak üzere emperyalist ülkeler de başlangıçta bu gelişmeyi şartlı olarak desteklediler.

Bu tablo, AKP tarafından her alanda bir sıçrama tahtası olarak görüldü. ABD’nin BOP/Ilımlı İslam projesinin pilot uygulaması olarak gelişen AKP, başta Mısır ve Tunus olmak üzere, Müslüman Kardeşler üzerinden kendine bir tür “öncü” inisiyatif alanı açmak için harekete geçti. Bu örgütlerin ve kurdukları hükümetlerin dünya emperyalist-kapitalist sistemine hızla entegre edilmelerini hızlandıracağı düşüncesiyle, ABD emperyalizmi başlangıçta bu “öncü” inisiyatife göz yumdu. Fakat AKP, tam da bu noktada ortaya çıkan fırsatı, Yeni Osmanlıcılık olarak tanımladığı, Osmanlı İmparatorluğu`nun Ortadoğu’daki (ve tabii ki Balkanlar ve Kafkaslar`daki) eski işgal bölgelerinde başat güç olma, başat hegemonyacı olma iddiasını içeren bölgesel bir emperyal hegemonyacılık politikasının zemini haline getirmek istedi. Böylece, Ortadoğu`nun yeni fatihi, tüm İslam dünyasının öncüsü ve elbette bölgenin yağmalanmasında en büyük pay sahiplerinden biri olacak, siyaseten ve iktisadi olarak sistem hiyerarşisinde birkaç basamak birden ileriye fırlayacaktı.

Derhal, Mısır’da ve Tunus’ta kurulan Müslüman Kardeşler hükümetlerine ağabeyliğe soyundu. Bunlarla birlikte, kendisinin hegamon olduğu yeni bir bölgesel güç ekseni oluşturmaya girişti. Suriye’deki demokratik taleplerle halk isyanı başladığında, yine Müslüman Kardeşler yoluyla buradaki süreci yönlendirmeye çalıştı. İsyanın, Suriye`nin Arap bölgelerinde gerici-faşist bir silahlı harekete dönüşmesinde bu müdahaleler ciddi bir rol oynadı. Ve AKP, bu silahlı gerici-faşist çeteleri tereddütsüz olarak destekledi. Yeni-Osmanlıcılık, Sunni Arap dünyasında bölgesel hegamonya oluşturma biçiminde artık pratikleşmişti. Bütün bunlar artık ABD emperyalizminin “Ilımlı İslam” projesinin fersah fersah ötesine geçmişti. Pragmatist din tüccarlığı ile katı sunni şeriatçılık, hem de silahlı ve en saldırgan biçimleriyle iç içe yeni bir siyaset oluşturuyordu.

Sonuç olarak; AKP, hükümet olmaktan devlet olma hedefine yönelmekle birlikte, adım adım “Ilımlı İslam”dan, dışarıda Yeni-Osmanlıcılık, içeride Yeni-Türkiye söylemleriyle pragmatist bir din tüccarlığı ile katı sunni şeriatçılığın iç içe geçtiği, üstüne Türk milliyetçiliğinin eklendiği saldıgan bir strateji temelinde tüm siyasal, kültürel ve toplumsal yaşamı ve devleti biçimlendirmeyi hedefledi.

“Zafer”den Düşüşe AKP…

AKP, 2011 seçimleri sonrasında 2013’e değin bu politikalardan oluşan stratejiyi uygularken, tüm sömürücü sınıflar ve onların iktidar sahibi siyasal temsilcilerinin sıkça düştüğü bir hataya; kendisine karşı işleyen dinamikleri görmeme ya da kibirle hafifseme hatasına düştü.

Türkiye ve Kürdistan’da bir işçi sınıfı vardı, emekçiler, yoksullar ve ezilenler vardı. Kürt ulusu başta olmak üzere ezilen ulusal topluluklar vardı. Aleviler başta olmak üzere ezilen inançlar vardı. Yaşam biçimlerini korumak isteyen laikler vardı. Her gün adeta kıyımdan geçirilen kadınlar vardı. Boyun eğdirilmiş “dindar gençlik” olmak istemeyen, gelecek kaygısı taşıyan, özgürlük isteyen gençlik vardı. Ve bunların şu ya da bu düzeyde eylemlerle ifadesini bulan insanca yaşam, demokrasi, özgürlük ve eşitlik talepleri vardı. Ezilen, adeta yok sayılan, her fırsatta baskıya uğrayan ve aşağılanan bu kesimlerde, uygulanan politikalara karşı giderek büyük bir öfke ve mücadele isteği birikiyordu.

Sadece bu da değil, AKP hedefleri büyüttükçe, yağmanın, hırsızlığın, rantın, gücün alanı ve çapı büyüdükçe, AKP çatısı altında toplanmış değişik burjuva fraksiyonların bu yağmadan, ranttan ve güçten aldıkları payı büyütme mücadelesi de alttan altta büyüyordu. Bu güç ve rant mücadelesinin en görünür olanı, Fetullahçılar ile AKP`nin belkemiğini oluşturan Milli Görüş geleneğinden gelenler arasındaydı. Ancak daha örtük olarak Milli Görüş geleneğinden gelenler arasında da için için devam eden bir mücadele söz konusuydu. Ve süreç ilerledikçe çatışma noktaları hem büyümekte, hem de belirginleşmekteydi.

Öte yandan, emperyalist-kapitalist sistemin efendisi ABD emperyalizmi, AKP’nin dış politikadaki “Yeni Osmanlıcılık” ve içdeki “Yeni Türkiye” heveslerini ve uygulamalarını, kendi hegemonya alanını daraltma, karşı bir hegamonya oluşturma, deyim yerindeyse “besle kargayı oysun gözünü” riskini içeren bir politika olarak algıladı. Bu politika aynı zamanda, ABD karşıtlı politikalara sahip ya da buna eğilimli silahlı şeriatçı örgütler içinde uygun bir ortam yaratmaktaydı.

Bu üç çelişki/çatışma dinamiği/zemini 2013’de AKP’nin devlet olma stratejisine karşı açıkça meydan okuyarak harekete geçti.

2013 büyük Haziran Direnişi, Türkiye’nin tüm kentlerinde milyonların isyanı olarak, AKP’nin düşüş sürecinin startını verdi. Bir ayı aşkın bir süre devam eden ve büyük kentlerin meydanlarının halk tarafından ele geçirildiği, başta işçi ve emekçiler olmak üzere tüm sınıf ve tabakalardan ezilenlerin özgürlük ve insanca yaşama sloganlarıyla ayağa kalktığı ve AKP’ye meydan okuduğu halk direnişi böylece Türkiye ve Kürdistan’da yeni bir devrimci, demokratik mücadele döneminin de başlangıcı oldu. Şehitler ve binlerce yaralı pahasına sürdürülen, Türkiye ve Kürdistan’ı mücadele arenasına dönüştüren Haziran Direnişi, AKP’nin baskı ve terör yoluyla sindirme politikalarının da sınırlarına vardığını gösterdi. Sokaktaki milyonlar karşısında daha da saldırganlaşan AKP rejimi, artık muhalefeti, demokrasiyi vb. şeyleri meclise ve seçim sandığına hapsetme girişimlerinin anlamsızlaştığını gördü ve polis terörünü en azgın biçimleriyle kullandı. Ancak amiyane deyişle, artık “cin şişeden çıktı”. Sokaktaki eylemleriyle direnen milyonlar, tüm topluma ve dünyaya AKP rejiminin meşru dayanaklarının artık iyice zayıfladığını gösterdi. Haziran Direnişi`nin ardından kitle hareketi kısmen geri çekilmiş olsa da, direnişin yarattığı meşruiyet bilinci, AKP’nin yenilebileceği fikri, mücadeleyi kıran kırana sürdürme gereğine olan inanç diri kaldı. Her önemli sorunda devletin güçleriyle her düzeyde karşı karşıya gelişte kitleler Haziran Direnişi`nin anısı ve birikimiyle, meşruluk inancıyla hareket etmeyi sürdürdü. Yeni Haziran’lar kitlelerin umudu ve hedefi olurken, AKP’nin de yaptığı her hesapta korkulu rüyası haline geldi. Artık “ne yapsam kuzu kuzu kabul etmek zorundalar” dönemi bitti.

Büyük Haziran Direnişi ile ağır bir yara alan AKP`nin iç çatışmalarıda hızla derinleşti. AKP yönetiminin zayıfladığını gören ve iktidardaki payının artması için bütün gücünü ortaya koyan ve bunun için herşeyi yapmaya hazır olduğunu gösteren Fetullahçılar, Aralık ayında büyük bir operasyon gerçekleştirdi. Başta Tayyip Erdoğan olmak üzere, AKP yönetiminin yolsuzluklarını açık kanıtlarıyla internet üzerinden açıkladı. AKP, böylece kendi içinde de ciddi bir yol ayrımına geldi. Ağır bir darbe aldı. Fetullahçılarla tüm ipler koptu ve “paralel yapıya karşı mücadele” adı altında büyük bir savaş başladı. Böylece AKP’nin iç dinamiklerinin çözülmesi sürecinin de ilk adımı atılmış oldu.

Kürt ulusal demokratik hareketinin 2012’den itibaren gerçekleştirdiği atakları; gerillanın Kuzey Kürdistan’da alan tutması, bir tür kurtarılmış bölgeler yaratması düzeyine ulaşması, AKP`nin Kürt politikasının da iflası anlamına geliyordu. Dahası Suriye politikasının iflasına paralel olarak Rojava’da demokratik özgür bir alanın açılması, PKK’nin bu alanda da büyük bir sıçrama yaratması anlamına geliyordu. Kürt sorunu cephesinde tam bir sıkışma yaşayan AKP, bu sorunu en azından dönemsel olarak uykuya yatırmak ve kendini toparlamak için “barış süreci”ni geliştirdi. Bu aynı zamanda, Kürt özgürlük hareketinin farklı ayakları (İmralı, Kandil, Avrupa, legal siyaset, vb.) arasında çelişkiler, parçalanmalar yaratmak için de bir fırsatlar yaratabilirdi. PKK lideri Öcalan’ın 2013 Newroz’unda yaptığı barış açıklaması ve geri çekilme Kürt özgürlük hareketi açısından ise ikili bir anlama sahipti. Birincisi, Kürt sorununun demokratik çözümü için bir şans daha tanımaktı. Hiç kuşkusuz bu noktada büyük beklentiler yoktu, halen de yok. Ancak şiddetlenen çatışmalar ve AKP’nin PKK’yi yok etme planlarının tümüyle boşa çıkması ve sıkışma, zayıfta olsa barış için bir şans yaratabilirdi. İkincisi ve daha da önemlisi, Rojava’nın kurtarılması ve orada demokratik halkçı bir yönetim zemininin oluşması söz konusuydu. Ve Kürt özgürlük hareketinin bu kazanımı koruyabilmesi ve geliştirebilmesi için hem siyasi ve diplomatik, hem de askeri açıdan bir soluklanmaya ve manevra alanına ihtiyacı bulunuyordu. İran’la yapılan ateşkesten sonra, TC ile girilen “barış süreci” bu fırsatı verebilirdi. Güçlerin Rojava’ya aktarılması, bu alana odaklanma açısından bu süreç önemli bir rol oynayacaktı. 2013 Newroz’undan bu yana süren “barış süreci” de iki yıl içinde kendi sınırlarına geldi dayandı. Özellikle Kobane direnişi, AKP’nin ve bir bütün olarak TC oligarşisinin esas olarak barış derdi olmadığını, her fırsatta Kürt özgürlük hareketini boğmaya çalıştığını gösterdi. Rojava direndi ve TC’nin kimi zaman açıktan kendi güçleriyle, kimi zaman KDP eliyle ve esas olarak ta Suriye’deki dinci faşist IŞİD ve El Nusra gibi güçler aracılığıyla yaptığı yok etme girişimlerini boşa çıkardı. Dahası 6-8 Ekim’de Kobaneyle dayanışma amacıyla gelişen halk isyanı, AKP’nin ve Türkiye oligarşisinin bütün planlarını bozdu. Kürt özgürlük hareketi bu süreçte büyük Haziran Direnişi ile buluşamamanın yarattığı eksikliği önemli ölçüde giderdi. HDP güçlendi. “Barış süreci” ile Kürt özgürlük hareketini pasifize etmeyi uman AKP ve Türkiye oligarşisi, tam tersine bu süreçte Kürt özgürlük hareketinin hem Kürdistan’da, hem de Türkiye’de meşruiyetinin büyümesi ile yüz yüze kaldı.

AKP, uluslararası arenada da kendisine biçilen rolün dışına çıktığı, bunu zorladığı ölçüde, emperyalistlerin ona verdiği krediler azaldı ve artık tükendi. Ortadoğu politikasında bölgesel başat güç olma, hatta emperyalistlerin hegamonya alanlarına sızma, “Yeni Osmanlıcılık” vb. politikaları hem Mısır ve Tunus’ta, hem de Suriye’de tek kelimeyle duvara tosladı. Halkların direnişi AKP’yi Ortadoğu’da politik olarak El Nusra, IŞİD gibi vahşi faşist örgütlere muhtaç hale getirdi ve son olarak da, Yemen`i işgal etme çabalarında görüldüğü üzere, Suudi Arabistan’ın kucağına düşürdü. ABD ve AB emperyalistleri açısından artık güvenilmez ve zamanını doldurmuş bir müttefike dönüştü. Emperyalist tekeller AKP ile işlerinin bittiğini kimi zaman açık, kimi zaman örtük olarak kendilerinin sözcüsü konumundaki, The Economist vb. yayınlar üzerinden ifade ediyorlar.

Bütün bu gelişmelere bağlı olarak, Türkiye ekonomisinin de çivileri çıkıyor. Yeni ve şiddetli bir ekonomik krizin kapıda olduğu, bütün kriz dinamiklerinin giderek daha hızlı işlemeye başladığı artık genel bir kabul görüyor. Ekonomideki büyüme düşüyor. Kilit yağma sektörü olan inşaat alanında küçülme devam ediyor. Döviz fiyatları yükseliyor. Döviz rezervleri azalıyor. Faizler düşmüyor. Dış borçlarda alarm zilleri çalıyor. Türkiye’nin kredi notlama kuruluşlarındaki pozisyonu 2011’e göre ciddi bir gerileme yaşıyor. Bu durum, oligarşinin AKP’ye destek veren kesimlerinde ciddi sarsıntılara yol açıyor. Anadolu`daki kimi büyük sermaye kesimleri yeni arayışlar içinde. İşsizlik oranları artıyor ve işçi sınıfı ve emekçiler arasındaki hoşnutsuzluk büyüyor.

AKP’nin 2011 seçimlerinden sonraki şaşalı görüntüsü artık hayal oldu. İktidarda olmasına rağmen, iktidarı artık kırık döküktür. Ve tablo öyle bir hale gelmiştir ki; iktidarı kaybetmek, onlar için her şeyi kaybetmek anlamına geliyor. Yaptıkları yolsuzluk ve hukuksuzluklar, TC gibi bir devlet için bile normalin çok ötesindedir. Bu nedenle, iktidarı kaybetmek aslında onlar için hapishane ile eş anlamlıdır. Ne pahasına olursa olsun, koltuğu korumaları gerekiyor. Bunun için bir iç savaş da dahil herşeyi yapmaya hazırlar. Son bir yıldır yaptıkları kimi manevralarla bu durumu toparlamaya ve şiddetli bir mücadeleye hazırlanmaya çalışmaktadırlar.

Fetullahçılarla girdikleri savaşın yarattığı boşluğu, eski düşmanları Ergenekoncularla doldurmaya çalışmaktadır. Birkaç yıl önce müebbet hapis cezaları isteyerek yargıladığı ve cezalar yağdırdığı darbecilere muhtaç hale gelmiştir. Doğu Perçinek gibi bir siyaset maymununu bile yanına alma ihtiyacı duymuştur.

Yeni güvenlik paketi ile bir iç savaş olasılığına hazırlanıyor. Yeni güvenlik paketi,Ordu ve Ergenekoncularla yaptığı uzlaşma ile birlikte anlam kazanıyor. Bu, halka karşı savaş hazırlığıdır. Savaş hazırlığı, AKP’nin devlet olma stratejisini artık seçimler yoluyla uygulama şansının olmadığını görmesiyle doğrudan bağlantılıdır.

Hızla yaklaşmakta olan ve bir yanıyla AKP’den artık kurtulmak gerektiğine inanan emperyalist güçler tarafında da hazırlanan ekonomik kriz karşısında, AKP ve Tayyip adeta panik yaşıyor. Tayyip ile Merkez Bankası arasındaki çatışma, bu paniğin en görünen yüzü oldu. AKP, sürekli bir sıcak dış para girişine ihtiyaç duyan bağımlı ekonomiyi, düşe kalka da olsa ayakta tutmak için Ortadoğu’unun petrol ekonomilerine daha çok avuç açıyor. Son bir ayda Türkiye ekonomisine giren, kaynağı belirsiz (!) 4 milyar doların esas olarak bu ekonomilerden geldiği biliniyor. Bu tür pansuman tedavilerinin çare olamayacağı açık olsa da, bu alanda AKP için başkaca bir kaynak bulunmuyor.

Dış siyasette de, “Yeni Osmanlı” hayali zorunlu olarak geriye çekiliyor. Suudi Arabistan ve Körfez emirliklerinin mali desteğine muhtaç olan AKP, Yemen krizi ile birlikte oluşan Suudi Arabistan, Katar ve Mısır eksenli Sunni bloğa kıyısından dahil olmuş durumda. Ortadoğu’ya öncülük iddiaları Suudi Arabistan’ın dolarlarına takılı kalmış durumda. Hiç kuşkusuz buradan özellikle Rojava ve Suriye’ye dönük bir saldırı planı çıkartılmaya çalışılacağı, böylece yeniden sahnenin önünde yer almaya çalışılacağı açıktır. Ancak bu toparlamalar artık Sunnilerin öncülüğü, vb. iddiaların çok uzağındadır.

Ve AKP asıl hamleyi, başkanlık sistemi ve bunu meşrulaştıracak yeni anayasa ile yapmayı hedefliyor. Tek kurtuluş yolu olarak, Tayyip’in öne çıkacağı ve kazanmasını umdukları bir başkanlık seçimi ve sistemini görüyorlar. Tasarladıkları başkanlık tüm yetkilerin tek kişide toplandığı, dolayısıyla parlamentonun ve diğer burjuva denetim mekanizmalarının, partilerinin rolünün tümüyle sıfırlanacağı, her türlü muhalefete karşı en acımasız bastırma yöntemlerinin uygulanabileceği bir sistem. Bu aynı zamanda, AKP’nin devlet olma sevdasının da doruğu olacak.

Bu nedenle, 7 Haziran seçimleri; AKP ve tüm burjuva partileri açısından, aynı zamanda tüm devrimci ve demokratik güçler açısından da oldukça kritik bir seçim. AKP ve burjuva partileri açısından bir tür “varolma, varlığını koruma” seçimi. Devrimci ve demokratik güçler açısından ise demokratik mevzileri koruma ve ileriye sıçramak için basamaklar oluşturma seçimi.

CHP, MHP ve Burjuva Siyasetinin Diğer Aktörleri

Burjuva siyasetinin AKP dışındaki diğer aktörleri, AKP iktidarı öncesi burjuva siyaset zemininin restorasyonu dışında, özgün bir politik hedef oluşturmaktan tümüyle uzaklar.

CHP`nin, burjuva anlamda da olsa demokratik bir Türkiye yaratma konusunda hiç bir fikri ve hedefi bulunmuyor. İçindeki açık milliyetçi faşist unsurların ayrılması ile birlikte sosyal-demokrat bir çizgiye yaklaştığı izlenimi yaratsa da, açık ve somut bir demokratikleşme çizgisi yoktur. Son dört yıl içinde CHP, bütünlüklü bir demokratik çizgi geliştirmekten uzak, dağınık, bölük pörçük, iddiasız bir parti oldu. Dahası, Kemal Derviş gibi bir IMF tahsilatçısını, seçimleri kazanmaları halinde başbakan yardımcısı olarak atayacağını açıklaması, vb. aslında TÜSİAD çizgisinde olduğunu, 2002 öncesi dönemin makyajlanmış bir halini istediğini apaçık ortaya koyuyor. CHP’nin bugünkü konumuyla, AKP karşısında sistem içi bir alternatif olmaktan uzak olduğu açıktır.

MHP’nin Kürt özgürlük hareketinin, devrimci hareketin bastırılması dışında tek bir politikası bulunmuyor. Hiç bir zamanda olmadı. MHP, Kürt özgürlük hareketinin kazanımlarından rahatsızlık duyan gerici kesimlerin en geniş bölümünü kendi etrafında toplama çabası dışında, 4 yıl boyunca tek bir politika geliştirmedi. MHP’nin sistem açısından bir iktidar seçeneği olmadığı açıktır. Gerici- faşist kesimlerin, işçi ve halk hareketlerine karşı mobileze edilmesi ve çeşitli hükümet kombinasyonlarında denge sağlanmasında rol oynayan faşist bir partidir. Önümüzdeki dönemde de ancak bu kadarlık bir rolü olacaktır.

Diğer düzen partileri olarak SP, DP, BBP ise, esas olarak siyasal varlıklarını sürdürme çabası içindedirler. Herhangi bir politik seçenek oluşturma konumunda değildirler.

Halkçı ve Demokratik Seçenek; HDP

2013’den bu yana Türkiye’deki çarpık kapitalist sistemin krizi hızla derinleşmektedir. Düzen karşısında tek seçeneğin devrimci ve demokratik güçler olduğu da açıktır. Ancak Türkiye devrimci ve demokratik güçleri açısından bakıldığında hiç bir düzeyde büyük bir toplumsal direniş gücü yaratılamadığı da aynı ölçüde açıktır. Büyük Haziran Direnişi`nin ortaya çıkardığı muazzam toplumsal mücadele dinamiklerine, Ortadoğu’nun tümünün içine çekildiği büyük işgal ve iç savaşlar, altüst oluşlar tablosuna ve bunun sunduğu mücadele olanaklarına rağmen öncü bir devrimci ve demokratik güç ortaya çıkarılmış değildir.

Bu tablo içinde, demokratik, halkçı temelde mevziler kazanan, toplumsal tabanını büyüten ve sadece Türkiye ve Kürdistan’da değil, tüm Ortadoğu’da önemli bir siyasal aktör haline gelebilen yegane güç Kürt ulusal demokratik hareketi olmuştur.

Kürt hareketinin HDP üzerinden Türkiye’de geliştirdiği ortak cephe çalışması, kapsadığı geniş kesimlerle özellikle son bir yıl içinde, Türkiye ve Kuzey Kürdistan’daki en önemli halkçı ve demokratik mevzi durumundadır.

Seçimlerde Devrimci Tutum

Hiç kuşkusuz, devrimci sosyalistler açısından, kapitalist sistem içinde seçimlerin işçiler, emekçiler ve tüm ezilenler için köklü bir çözüm olamayacağı açıktır. Çözüm, kapitalist sistemin tümüyle ortadan kaldırılması demokratik halk iktidarının kurulmasıyla mümkündür.

Öte yandan, burjuva seçim süreçleri devrimci ve demokratik güçlerin daha geniş kesimlere ulaşması ve mevziler kazanması açısından da önemli fırsatlar sunar.

Seçimler karşısındaki pratik taktik tutum bağlamında bugün asıl önemli noktalar şunlardır;

  • AKP’yi ve oligarşiyi, onun arkasında saflaşan kesimlerini teşhir etmek, her cephede geriletmek,
  • Büyük Haziran Direnişi ve 6-8 Ekim isyanlarında ortaya çıkan Türkiye ve Kuzey Kürdistan’ın (ki buna Rojava’yı da eklemek gerek) devrimci, demokratik dinamiklerini birleştirmek ve mümkün olan en geniş kesimleri bir araya getirmek,
  • Büyük bir işgal ve iç savaşlar alanına dönüşmüş olan bölgemiz Ortadoğu’daki süreçler karşısında birleşik devrimci, demokratik bir direniş tutumuyla yer alabilmek ve bu savaşların Türkiye ve Kuzey Kürdistan’a sıçraması durumunda ortak mevziler yaratabilmek için nasıl bir yol izlemeliyiz?

Lafı dolandırmadan ifade etmek gerekiyor; her üç noktada da bugün açısından devrimci sosyalist bir alternatif bulunmuyor.

Öte yandan, asgari düzeyde de olsa, halkçı demokratik bir seçenek olarak HDP, yukarıdaki her üç noktada devrimci ve demokratik güçlerin seçim birliği açısından yegane alternatifi oluşturuyor. Bunu ifade ederken şu noktaları unutuyor değiliz; HDP sosyalizm iddiası olan, devrim iddiası olan bir parti değildir. Böyle bir iddiası da yoktur. Halkçı demokratik bir programa ve siyasal iddialara sahiptir. Bunun yanı sıra, Kürt ulusal demokratik hareketi tarafından domine edilmiştir. Bunun anlamı, uzun vadede Türkiye ve Kuzey Kürdistan’daki mücadelelerin farklı gündemlerinin yükü altında kalacağıdır. Fakat bu, mevcut koşullar altında seçim sürecinde işçilerin, emekçilerin, tüm ezilenlerin halkçı demokratik birliğinin HDP saflarında sağlanabildiği gerçeğini ortadan kaldırmaz.

Seçim sürecinde HDP’nin desteklenmesi, seçim çalışmalarının ortağı olunması, AKP’nin geriletilmesi, devrimci ve demokratik güçlerin en geniş kesiminin mücadele birliğinin sağlanmasında mesafe alınması ve Ortadoğu`yu cehenneme çevirmeye çalışan emperyalistler ve yerli işbirlikçilere karşı, ortak bir demokratik halkçı duruşun gösterilmesi açısından önemli ve gereklidir. HDP’nin yüzde on barajını aşması, AKP’nin hem parlamentoda gerilemesi, hem oy oranının gerilemesi ve kaçınılmaz olarak yaptığı bütün hesapların bozulması anlamına gelecektir. Dahası bu durum, tüm devrimci ve demokratik güçler açısından önemli bir moral kazanımı olacağı gibi, seçim sonrasında gelişecek daha büyük mücadeleler içinde önemli bir mevzi kazanımı olacaktır.

Seçimleri boykot tutumunun veya ne anlama geldiği belli olmayan ortacı tutumların, bugün Türkiye ve Kuzey Kürdistan’daki devrimci ve demokratik güçleri ileriye taşıma ve siyasete etkin biçimde müdahale etmek açısından pratik bir değerinin olmadığı açıktır.

Devrimci sosyalistler, seçim sürecinde HDP ile omuz omuza bir yandan devrim ve sosyalizm propagandası ve çalışması yaparken, öte yandan ortak paydaların da mücadelesini yürütecektir.

 

EÖC – EMEK VE ÖZGÜRLÜK CEPHESİ

Kerbelanın acısını hala yüreğinde hissedenler!

İçinden geçtiğimiz günler Kerbela katliamının ve yasının günleri. Muharrem orucu günleri!

Orucunuzu ve yasınızı tüm mazlumlar için gerçekleştiriyorsunuz.

Ve bugün aynı coğrafyada, Ortadoğu’da Ezidi Kürtler ve Rojava’lılar Kerbela katliamını gerçekleştiren Yezid’lerle, Muaviye’lerle aynı mantığı, aynı fikirleri taşıyan IŞİD canileri tarafından katlediliyorlar. Binlerce kadın ve çocuk, genç ve ihtiyar öldürülüyor. Tecavüze uğruyor. Köle yapılıyor, köle pazarlarında satılıyor. İnsanların kafası kesiliyor, vücutları parçalanıyor.

IŞİD barbarları islam adına her türlü katliamı ve zulmü dünyanın gözü önünde büyük bir vahşetle yapıyorlar. Sebep Kerbela’daki sebeple aynıdır. Kendisi gibi olmayan herkesi yok etmek!

Kobane’de ve tüm Rojava’da Kürtler, Araplar, Süryaniler, Çeçenler, Ermeniler, Sunniler, Aleviler, Ezidiler, Hıristiyanlar eşitlik, özgürlük, demokrasi ve halkçı bir anlayışla ortak bir gelecek kurmaya çalışıyor. Yezidlerin, Muaviyelerin izinden yürüyen IŞİD canileri ise kendileri gibi olmayan herkesi katletmek için var gücüyle saldırıyor. Yakıp yıkıyor.

Bu katliamlara sessiz kalmamalısın!

Rojava halkı, Kobane halkı 45 günü aşkın bir süredir açlıkla, sussuzlukla, ilaçsızlıkla, vahşetle savaşarak direniyor. Orada elde silah direnen genç kadınların gözlerine bak! O gözlerde Pir Sultan var, o gözlerde Nesimi var, Şeyh Bedrettin var, Mahir Çayan var, Deniz Gezmiş var, İbrahim Kaypakkaya var, Mazlum Doğan var! Rojava’da 7’den 70’e direnen o aydınlık yüzlü kadınlar, erkekler, çocuklar senin için de direnmektedir. Bu gün Rojavada, Kobanide ve Şengalde İŞİD canilerince kuşatılmış olanlar tıpkı Kerbelada kuşatılanlar gibi, barbar ve söze ‘Halife’ özünde Emperyalizmin ve bölge gericiliğinin maşası katillere biat edip teslim olmaktansa direnerek ölmeyi seçiyorlar.

Bu Direniş Mazlumun Zalime Karşı Direnişidir! Senin Direnişindir! Sahip Çık!

Rojava yenilirse, Kürt halkı yenilirse, unutma, sıra sendedir. R. Tayyip Erdoğan  ve Ortadoğunun bütün İşbirlikçi ve gerici rejimleri bu nedenle ısrarla IŞİD çetelerini desteklemektedir. Kürtleri yendiklerinde, kendince kolay lokma olarak gördüğü Alevilerin ve bölgede var olan diğer demokrat-ilerici hareketlerin işini kolayca bitirebileceklerini düşünmektedirler.

Yasının ve orucunun bir anlam bulmasını istiyorsan, günümüzün Yezidlerine, Muvayilerine karşı, günümüzün mazlumları olan ve direnen Rojava halkının, Kobane halkının yanında yer almalısın.

Mazlumun yanındaysan, aydınlık, eşit ve demokratik bir dünya istiyorsan 1 Kasım’da Kobane ile dayanışma gününde alanlarda yerini al, dayanışmaya katıl!

DÜN KERBELA BUGÜN KOBANE!

KOBANE’NİN YANINDA OLMAK MAZLUMUN YANINDA OLMAKTIR!

YAŞASIN KOBANE DİRENİŞİ!

EKİM 2014

EÖC – EMEK VE ÖZGÜRLÜK CEPHESİ
AVRUPA İNİSİYATİFİ

Geçtiğimiz ay, sanırım El Cezire’deydi, çocuklarının PKK tarafından dağa kaçırıldığı iddiasıyla eylem yapan ailelerden birinin sözlerini okumuştum. Konuşan kadının kızı tıp fakültesi son sınıf öğrencisiymiş, staj dönemindeyken “Ben Rojava’ya doktorluk yapmaya gidiyorum” diye bir mektup bırakıp gitmiş…

***

BM tarafından yayımlanan 2014 Dünya Uyuşturucu Raporu’na göre, uyuşturucu türleri, her geçen gün daha çok fazlalaşıyor ve yeni maddeler listeye ekleniyor. Raporda, 2012 yılının ortalarında toplam 250 çeşit olan söz konusu uyuşturucuların, 2013’ün aralık ayına gelindiğinde ise toplamda 345 çeşide ulaştığının altı çiziliyor. Bakırköy’de çocuklar için kurulan ÇEMATEM’in şefi Prof. Dr. Ayten Erdoğan da, “Kanda ve idrarda tespit edilemeyen uyuşturucu üretiyorlar. Örneğin kanda tespit edilen sentetik uyuşturucu bulunduğu zaman hemen başka bir türü piyasaya sürüyorlar. Bonzai bir yıl öncesine kadar polisin listesinde yoktu. Emniyet 2013 yılında bunu listeye koydu. Polisin listesinde olmayan yeni sentetik ürünleri piyasaya sürdüler. Fabrikasyon ve ilaç yapar gibi üretiyorlar” diye doğruluyor raporu.

Bonzai de bunlardan biri ama aslında tek bir tür değil. Sentetik kannabinoid olarak bilinen maddenin 400’den fazla alt türevinden söz ediliyor. Türk polisi rapor yazmayı seviyor ya; dizi dizi raporlar var, nerede ne kadar satılıyormuş, fiyatlar hangi semtte ne kadarmış, vs. vs… Mübarekler sanki tribünde futbol yorumcusu! Ama onların raporları da uydurma; çünkü sadece dosyalar üzerinden hazırlanıyor. Örneğin bir bağımlının polis raporunda yer alan sözleri çok ilginç: “Bonzaiden ölümler bonzai olarak kayda girmiyor. Genç yaşta kalp krizinden bu kadar ölüm olmayacağını insanlar bilmiyorlar mı? Nasıl dikkatlerini çekmiyor anlamak mümkün değil.” AMATEM yetkilileri de bunu doğruluyor ve çoğu vakanın kendilerine gelmediğini ve kalp-damar servislerinde kaynayıp gittiğini belirtiyor.

Uyuşturucu denilen meretin tam da kapitalist sisteme uygun bir mekanizması var. Kullanıcı sayısının ve dolayısıyla kazanılan paranın artması için, malın fiyatının herkesin ulaşabileceği kadar düşmesi gerekiyor. Tuzu kuru ve canı tatlı sosyeteye dönük maddeler de var tabii ama o pazarın sınırı belli. Asıl büyük alıcı kitlesi yoksul emekçi semtlerindeki umutsuz çocuklardan oluşuyor ve fiyatı son derece düşük ama sonuçları felaketli maddeler orada satılıyor. Çünkü o çocuklar, artık kendi yaşamlarına hiç değer vermeyecek kadar gelecek hülyasından kopmuş haldeler.

Yalnızca Türkiye değil ki, bütün dünya böyle. Pakistan’daki eroin bağımlılarının sayısı milyonlarla ifade ediliyor artık; Afganistan, Myanmar zaten bu işin tarlası olarak çalışıyor. Uyuşturucunun toplam dünya piyasası 500 milyar dolara kadar ulaşıyor ve düşünün ki dünyada sadece uyuşturucu tedavisi için 35 milyar dolarlık bir kaynak harcanıyor. Muazzam miktarda para, her gün bu piyasada el değiştiriyor ve bu para, iktisatta son derece ahmakça bir biçimde “kara para” olarak tanımlanıyor. Oysa “kara” diye bir şey de yok. Küresel düzlemde her kuruş, nereden kazanılmış olursa olsun, bir biçimde ekonominin içine giriyor ve onun canlandırıcı bir parçası oluyor.

Ne olacak peki? Rakamları alt alta dizip sıralamak kolay. Böyle köşe yazısı yazmak da kolay. Ama ne olacak? Polis mi önleyecek bu felaketi; istemediklerini bal gibi biliyoruz ama önlemeyi hakikaten isteseler ne olur ki? Bombalamayla IŞİD’i yok edeceğini sananların salaklığından ne farkı var bunun? Bu çocukların hayatlarının bir anlamı yoksa, bırakın on-yirmi yılı, yarına ilişkin bir tasavvurları ve beklentileri yoksa, kendilerini yaşamın dışında görüyorlarsa kim onları ağır çekim bir ölümden alıkoyabilir?

***

Üç gün görmesem deli gibi özlüyorum kızımı. Büyük konuşmak da istemem; günün birinde şu tıp fakülteli kız gibi bir mektup bırakırsa arkasında, yaşamını böyle anlamlandırmak isterse, yine de içim yanar herhalde. Ama kızarım da, çok kızarım, bana doğrudan söyleyip alnından öperek uğurlama fırsatı vermediği için…  Farkında değil miyiz artık; sakınan göze düzenin çöpü batıyor ve Rosa’nın “ya barbarlık ya sosyalizm” deyişi, bu ülkede giderek “ya AMATEM ya devrimcilik” şeklinde tezahür ediyor.

M. Ender ÖNDEŞ

16.09.2014

Özgür Gündem

 İşçi katliamları sürüyor. İstanbul Mecidiyeköy’deeski Ali Sami Yen Stadyumunun ve Tekel Likör Fabrikasının bulunduğu araziye yapılan Torun Center adlı Rezidans inşaatında 6 Eylül günü inşaat asansörünün 32 kattan yere çakılması sonucu asansörde bulunan 10 işçi yaşamını yitirdi. İnsanlık dışı koşullarda yaşayan ve çalıştırılan işçiler, yaşamak için çalışmak zorunda olan işçiler, tıpkı Soma’daki sınıf kardeşleri gibi “yaşamak için” öldüler. Mantıkta böyle cümlelere “paradoks” denir. Ama kapitalizm öylesine mantık dışı bir sistemdir ki paradoksları bitmez. Güya suçluları yakalamak için son sistem silahlarla ve teklonojik araçlarla donatılmış olan polis güçleri, bu cinayeti protesto edenlere saldırır. Sömürücü katil sistemin basındaki uşakları “olay” sonrasında “güvenlik önlemlerinin artırıldığını” yazar. Sözkonusu olan patronların güvenliğini sağlayan polislerin oraya yığılmasıdır. Sağlık ekibinden, kurtarma ekibinden çok polis görürsünüz cinayet yerinde. Kapitalizmin işçilere verebileceği başka bir şey de yoktur zaten: sadece yaşamını sürdürebilecek bir ücret, polis copu, biber gazı, işkence ve ölüm.
       Ülkemizde yaşanan durum diğer kapitalist ülkelerde yaşananların daha ötesindedir. Ülkemizde işçi sınıfının mücadelesinin zayıflığı ve dağınıklığı, sendikaların çoğunlukla sistem içi “uzlaşma” mekanizmaları haline getirilmesi işçi sınıfına siyasal önderlik yapma iddiasındaki devrimcilerin, sosyalistlerin zayıflığı ve dağınıklığı gibi unsurlar yaşanan katliamlar karşısında hesap sorma hareketlerinin de yeterli toplumsal etkiye ulaşamamasını beraberinde getirmektedir. 
       Tüm dünyada egemen olan neo-liberal sömürü modelinin ülkemizde bu denli vahşice uygulanabilmesini sadece devlet baskısı, polis terörü ile açıklamanamaz. Bu mekanizmalar elbette etkilidir ama bunların para etmediğini sınıf mücadelesi tarihi defalarca göstermiştir. Neo-liberal politikalar sonucu “sosyal devlet” uygulamalarının birer birer tasfiye edilmesi yıllardır bilinen, yazılan bir gerçek. Özellikle AKP iktidarı döneminde ise ortadan kaldırılan bu uygulamaların yerini çok daha ideolojik farklı mekanizmalar almıştır. Daha Turgut Özal döneminde Fak Fuk Fon (Fakir Fukaraya Yardım Fonu) ile başlayan ve yeşil kart ile devam eden bu tarz, AKP döneminde çeşitlenerek, zenginleşerek ve ideolojik anlamda da derinleşerek yeni bir toplumsal kontrol mekanizmasına dönüşmüştür. Deyim yerindeyse suni dengeye yeni bir unsur olarak eklenen bu mekanizmalar Deniz Feneri, evde bakım hizmetleri, kömür, erzak dağıtımı, bakıma muhtac olanlara ve onlara bakacak olanlara maaş bağlanması gibi birçok “sosyal devlet” uygulamasını “şükretme” şartına bağlayarak siyasi-ideolojik bir silah haline getirmiştir.
       Sendikal hakları ve örgütlülükleri her geçen gün gerileyen işçi sınıfı, bu farklı mekanizmalar aracılığıyla sisteme ideolojik ve politik olarak boyun eğmek şartıyla yaşamını sürdürebilecek, ya da biraz daha nefes alabilmesini sağlayabilecek bu olanaklar aracılığıyla kendisini iliklerine kadar sömüren ve öldüren bu sisteme “duacı” hale getirilmiştir.
        Bu katliam sisteminde bir toplu cinayet daha yaşandı. Daha Soma katliamı belleklerden silinmeden yaşanan bu katliam sonrasında da herkes elinden gelen her şeyi yapıyor, yapacak. Ancak mevcut sınıf iktidarının toplumda oluşturduğu bu yeni tipteki denetim ağını parçalayacak, en azından zayıflatacak yeni ideolojik-politik araç ve yöntemler geliştirilmeksizin bu “makarna kömür dağıtım sisteminin dıştaladığı” kitlenin dışında bir etki alanı oluşturmanın güçlüğü de ortada. Bu koşullarda ideolojik mücadelenin önemi ve etkisi tekrar kendini gündeme getirmek zorunda. Çünkü böylesine bir kuşatmayı yarabilecek yegane güç (daha etkin bir sosyal yardım mekanizmasını kendimiz oluşturamayacağımıza göre; çünkü biz onlar gibi zengin değiliz) ideolojik ve örgütsel güçtür. 
       Bu mücadelenin sonuç alabilmesi için ise bu mücadeleyi yürütecek olanların ideolojik donanımlarının buna yeterli olması gerekir. Yaşayabilmek için bu mekanizmalara muhtac olan insanları rencide etmeden, suçlamadan, yapılmakta olanın politik anlam ve içeriğini deşifre eden ve bu sistemin bizleri nasıl katlettiğine vurgu yapan bir çalışma, ancak uzun vadede sonuç alabilcektir. Ancak sistemin ideolojik tekelini, bu ideolojinin toplumsal dokuya her geçen gün daha fazla nüfuz etmesinin önüne geçmenin tek yolu da budur. Kaba bir ekonomik, siyasal teşhir yer yer çok çarpıcı olsa da, insanların inanç sistemlerinin nasıl sömürü malzemesi olarak değerlendirildiğini basamak basamak izleyerek gözler önüne seren bir mantık mekanizması başlangıçta belirttiğimiz “mantıksızlığın” yerini almadıkça dengelerin değişmesi kolay olmayacak.
       Karşımızda ciddi bir iç tutarlılıkla örülmüş bir ağ var. Bu ağı en zayıf noktasından tutup parçalamaksızın yaşanacak yeni katliamlar karşısında benzer protestolar, tepkiler ve TOMA-biber gazı kuşatmasında herkesin “kendi üzerine düşen görevi yaptığı duygusuyla” giderek sönümlenecek bir mücadele hattıyla sınıfın yaşamına ulaşabilmemiz ve bu temaslardan kalıcı sonuçlar çıkarabilmemiz daha da güç olacaktır. Sözkonusu ideolojik mücadele ise sistemi hedef alan ve çözüm olarak devrimi, sosyalizmi gündeme getiren bir mevcut hükümetin teşhiriyle yetinen bir noktada kaldıkça asla kalıcı sonuçlara ulaşamayacaktır. Ölüme karşı yaşamı, sömürüye karşı adaleti, baskı ve zulme karşı özgürlüğü savunmanın, kısacası insanlığı savunmanın yolu buradan geçmektedir.

M. Ender ÖNDEŞ

Çocuk romanlarının tartışmasız en iyisi olan “Pal Sokağı Çocukları”nı ilk okuduğumda kaç yaşındaydım bilmiyorum. Ama romanın başlangıcındaki bir bölümün beni çok şaşırttığını hatırlıyorum. Sınıfta Macar tarihi dersi okunurken, Macar Kralı Layos’tan “kahraman” olarak bahsediliyordu. Kendi kendime şöyle demiştim: “Ulan bizim Kanuni bu herifi Mohaç’ta dümdüz etmemiş miydi?”

İnsan sonradan anlıyor; ulus denilen zıkkım böyle bir şey işte: Herkesi kahramanı kendine!

***

Postmodern Ortaçağ’da şu anda 100 milyona yakın insan yerinden yurdundan kopmuş, gurbet ellerde zillet ve eziyet içinde yaşıyor, son 4 yılda sadece Avrupa’ya gitmeye çalışanlardan 23 bini ya öldü ya da kayboldu. Yaşamının son üç yılında iki kere ev taşımış olan ben bile bu basit işlemden bezmişken, geçmişini, geleceğini, kültürünü terk edip can haviyle yollara düşen insanları nasıl anlayabilirim ki?

“Suriyelilerin bu kadar uzun süre kalacağını tahmin etmiyorduk” diyor Antep Valisi. Öyle ya, Padişah bu işi kısa sürede kıvıracak, eski Hariciye Nazırı yani Sadrazamla birlikte Emevi Camii’nde namaz kılacaklar, sonra da bu süprüntüleri evlerine geri postalayacaklardı. Ama olmadı; hesap tutmayınca 3 milyona yakın insan kentlerin sokaklarını doldurdu ve bir kez daha anlaşıldı ki, “mülteci” sadece bir politik safra değil, meğer insanmış! Acıkan, uyuyan, uyanıp yine acıkan, bildiğimiz, bizim gibi insan!

Şimdi utanç verici her şey… Barbar ordularından kellelerini kurtarıp gelen insanlar, kentlerden kovuluyor, ekmeğin küçülmesinden “yabancıları” sorumlu tutmayı adet edinmiş kalabalıklar sokaklarda Suriyeli avlıyor. Fuhuş arttı diyenler yalan söylediklerini billahi de biliyorlar; hırsızlıkta tavan yapan bir ülkede açlık ordularını suçlayanlar da bunun bir ahlaksızlık olduğunun farkındalar; ama hep öyledir işte, Yahudiler çocukları pişirip yer, Aleviler mum söndürür, Ermeniler haindir, Kürtler zaten alçaktır, vs. vs…

Hepsi değil tabii! İsteyen Marx’ı yine sevmesin ama “sınıf” kavramı hâlâ hayatın bir gerçeği; yeni saç ekilmiş kafasıyla ve bir adım geriden onu izleyen çarşaflı aile efradıyla Taksim’de arz-ı endam eden kalantor Araplara bir bakın, dilenen kardeşlerini görünce nasıl da tiksintiyle yüzlerini öte yana çeviriyorlar. Ya da eski kadın cenaze levazımatçısı, yeni Antep  Belediye Başkanı Fatma Şahin’i dinleyin: “Burada sistemin içerisine giren, ekonomik hayatın içerisinde olanlar hedef kitlemiz değil. Onlara hiç karışmayacağız.” Arife tarif ne gerek; son derece açık, “Yoksulları kovacağız” diyor!

Aynı zamanda komedyen! “Kentimizdeki sığınmacılardan bazılarının yakınları üzerine iş yeri açtığını tespit ettik” diyor. Antep’te ve Türkiye’de dükkânların kaçta kaçı kimin üzerine açılır, bunu bilmiyor mu? Biliyor ama stend-up yapıyor; katledilmiş kadınların anısından insan nasıl kurtulabilir ki?

İş oralarda kalmıyor ama. İzmir’in ayakkabı işçileri de dertli. 70’lerde Turgutlu’ya gelen Kürtlerin tuğla fabrikalarında ücretleri düşürmesinden biz de yakınırdık; şimdi nöbeti onlar devralmış; 28 bin işçinin çalıştığı Ayakkabıcılar Sitesi’nde 2-3 bin Suriyeli köleni bulunması tabii ki sıkıntı oluyor. Söyledikleri de kötü şeyler değil ama tehlikeli. Ücretlerinin zaten düşük olduğunu Suriyeliler gelince anlayan işçi, güçlü bir sendikal-siyasal güç yaratarak site kapısını tutup “Arkadaş bundan sonra ister Suriyeli, ister Patagonyalı, herkese şu kadar ücret vereceksin, aksi takdirde buradan tek bir ayakkabı bile çıkmaz” diyemeyince, devlete çağrı yapmak zorunda kalıyor. Anlıyorum bunu, kınamıyorum da ama devlet ne yapacak? Fatma Şahin’in yaptığını! Peki, bu 3 milyon insan, oradan oraya kovula kovula nereye varacak? Herkesin kendinden sonra gelenin ümüğüne çöktüğü bu düzen kime hizmet ediyor? Yarın biraz yerleşse Suriyeliler, “Ulan bu Bangladeşliler nereden çıktı” diyebilir mi? Diyebilir elbette ama nereye kadar?

Artık bunlar bitti, bitiyor. Şimdi, belki Marx’ın da tam öngöremeyeceği bir yoldan milyarlarca insan, diller ve renklerle değil, yoksulluğun karanlık uçurumu ve tiranların parıltılı sarayları arasındaki kanlı çizgiyle birbirinden ayrılıyor. Herkes nerede duracağını artık böyle belirleyecek; başka çare var mı?

Kaynak: ozgur-gundem.com

Başta ABD olmak üzere, tüm emperyalistlerin Ortadoğu’yu kendi çıkarları doğrultusunda dizayn etme planları vahşi kanlı adımlarla sürüyor.

Filistin, Lübnan, Suriye, Rojava, Irak ve şimdi de Güney Kürdistan bu kanlı planların ürünü olan vahşetle sarsılıyor. Emperyalistler bölgemiz Ortadoğu’nun ulusal, dinsel, mezhepsel ve benzeri her açıdan sürekli eşitsizlikler, çatışmalar ve kaos içinde kalmasını ve böylece işbirlikçilerini diledikleri gibi yönlendirmeyi, bölge halklarını kendi “insani yardımları”na muhtaç bırakmayı, kendilerini “huzuru” sağlayacak “yardımsever” son çare olarak göstermeyi hedefliyorlar.

IŞİD Nedir? Kimler Yaratmıştır? Onunla Ne Yapılmak İsteniyor?

Bu noktada, Suriye ve Rojava’da, Irak ve Güney Kürdistan’da kullandıkları en son araç kendini Irak Şam İslam Devleti (IŞİD) yada (İD) olarak tanımlayan vahşi bir çete.

Tüm kamouyunun apaçık gördüğü üzere, IŞİD çetesi kuran, büyüten ve destekleyen ana güç ABD emperyalizmidir. Türkiye, Katar ve Suudi Arabistan gibi bölgesel gerici faşist işbirlikçi devletler ise IŞİD çetesine her türlü yardımı sağlayarak onun gelişmesinin önünü açıyorlar.

ABD emperyalizmi, IŞİD aracılığıyla Suriye’deki gerici, faşist çete güçlerinin en azından büyük bir bölümünü toparlamayı, Irak’da mevcut Irak devleti tarafından kontrol edilemeyen sunni Arap bölgelerinden başlayarak, Suriye’yi de kapsayan birleşik yeni, vahşi bir sunni Arap devleti yaratmayı hedefliyor. Aynı zamanda, Kürtlerin Rojava Kürdistanında yarattığı ve bölge açısından yegane demokratik halkçı iktidarlaşmanın kendisi için yaratabileceği tehlikeleri tasfiye etmeyi planlıyor. Bunların mümkün olamadığı koşullarda ise yarattığı bu canavarın oluşturduğu kaos ortamından yararlanarak, bölgedeki bütün ülkeleri ve güçleri istikrarsızlaştırmayı, dilediği zaman ve biçimde kendi müdahalelerine açık hale getirmeyi hedefliyor.

Katar ve Suudi Arabistan gibi işbirlikçi faşist devletler, IŞİD çetesini destekleyerek bir yandan ABD emperyalizminin aşağılık kuklaları olarak ona hizmet ediyorlar. Diğer yandan, İŞİD çetesine ve oluşturdukları başkaca gerici-faşist çete gruplarına verdikleri destekle, Arap baharı ile birlikte bölgede oluşan demokrasi ve özgürlük istemlerini, bölgede oluşabilecek her türlü demokratik seçeneği boğmayı, bölgeyi mezhepler temelinde kutuplaştırmayı ve sunni mezhebine dayalı, kendilerinin başını çekeceği bir blok oluşturmayı hedefliyorlar.

TC ve onun egemen partisi AKP’de Katar ve Suudi Arabistanla benzeri plan ve hedeflerle IŞİD’in baş bölgesel destekçisi konumundadır. AKP;

– ABD emperyalizminin bölgesel planlarına destek vermek,
– IŞİD veya başkaca vahşi çeteler eliyle oluşacak sunni devletini kontrol ederek bölgede mezhepsel temelde oluşacak kutuplaşmaya önderlik etmek
– ve tabii ki daha özel bir hedef olarak Rojava Kürdistan’ında Kürt ulusal demokratik hareketinin yarattığı halkçı demokratik seçeneği yok ederek, Kürt ulusunun ulusal demokratik mücadelesine ağır bir pratik ve moral darbe vurmak için

IŞİD çetesine büyük bir destek sağlıyor.

Halklarımız, emperyalizmin ve yerli işbirlikçilerinin IŞİD eliyle yarattığı vahşet ve korkuya teslim olmadı, olmuyor! Vahşet ve rezil saldırganlık kahramanca direnişle karşılığını buluyor!

Her türden insani değerden, kuraldan yoksun olan ve bunu da apaçık ilan eden IŞİD çetesi Suriye’de başta Arap Aleviler olmak üzere kendisi gibi düşünmeyen herkese karşı kafa kesme, tecavüz, toplu katliam vb. en vahşi biçimde saldırıyor. Suriye devletinin sınırları içinde kalan Rojava Kürdistan’ı ise bu saldırılara en yoğun biçimde maruz kalan bölgeyi oluşturuyor. Rojava halkı ve onun silahlı direniş gücü YPG, kahramanca direnişlerle IŞİD çetesine karşı koydu onları püskürtüyor ve pek çok bölgeden söküp atıyor. Direniş hala sürüyor.

Suriye ve Rojava Kürdistan’ında şimdilik bozulan planlar ve oyunlar, Irak’da ve Güney Kürdistan’da daha vahşi biçimler altında yeniden gündemde.

IŞİD Çetesi Neden Yeniden Irak ve Güney Kürdistan’ın Üzerine Salındı?

Ortaya çıkan belgeler, ABD emperyalizminin önderliğinde Suudi Arabistan, Türkiye, Ürdün gibi bölgesel işbirlikçi güçlerin ve IŞİD, Saddamcı güçler vb. gerici-faşist Iraklı grupların katılımıyla bir süre önce Ürdün’de bir toplantı yapıldığını ortaya koyuyor. Rojava halkının büyük direnişiyle gerileyen, barbar IŞİD çeteleri bu toplantı da alınan kararlar doğrultusunda, bu kez Musul başta olmak üzere Irak’ın sunni bölgelerine yönlendirildi. IŞİD çeteleri yanlarına aldıkları diğer yerel gerici faşist güçlerle birlikte, Irak’ın sunni bölgelerinde hiç bir itibarı ve otoritesi kalmamış olan, mezhepçi ayrım yapan çürümüş şii Irak hükümetinin güçlerini Musul başta olmak üzere pek çok sunni Arap kentinden doğal olarak kısa sürede ve eşine az rastlanan bir vahşet örneği yaratarak söküp attı. Binlerce şii Arap’ı, Türkmen’i ve esir askeri kurşuna dizerek, başlarını keserek katletti. Yüzbinlerce insan en ağır koşullarda evlerini terk etti. Sadece bu da değil, binlerce yıldır bölgede yaşayan yüzbinlerce Hıristiyan Arap ve Süryani de sadece Hıristiyan oldukları için topraklarından atıldılar. Yüzlerce Hıristiyan katledildi.

Son bir haftadır IŞİD çeteleri yüzlerini Güney Kürdistan’a dönmüş durumda. Güney Kürdistan’ın bir parçası olan, ancak ABD emperyalizmi ve gerici Irak hükümeti tarafından Federal Kürt bölgesinin sınırları dışında tutulan Kerkük, Şengal, Mahmur ve Diyala bölgeleri, IŞİD çetelerinin yoğun saldırısı altında.

Musul’da kazandıkları alanları Güney Kürdistan’a doğru büyütmeye çalışan IŞİD çeteleri, Ezidi Kürtlerin yaşadığı Şengal bölgesine dönük büyük bir saldırı başlatmış durumda. Hemen ardından, 1990’lı yıllarda TC’nin yürüttüğü kirli savaşta köyleri yakılarak göçe zorlanan onbeş bin civarındaki Kuzey Kürdistanlının göç ederek yerleştiği Mahmur bölgesine saldırı başlatıldı. Ezidi Kürtlerin yaşadığı kasabaları ve bir çok köyü ele geçiren IŞİD çeteleri büyük bir katliamın startını da verdiler. Şu ana değin üç bine yakın Ezidi Kürt katledilmiş durumda. 500’ün üzerinde kadın cariye yapılmak ve satılmak üzere kaçırıldı. Mazlum Ezidi halkından yüzbinlerce insan aç, susuz dağlara sığındı. Tam bir insanlık trajedisi yaşanıyor. Yüzlerce kadın, çocuk ve yaşlı insan açlık ve susuzluk sonucu yaşamını yitirdi, yitirmeye devam ediyor. Rojava’nın direniş gücü YPG, ardından HPG güçlerinin saldırıya karşı Şengal bölgesine gelerek direnişi başlatmasıyla birlikte, faşist barbar IŞİD güçleri şimdilik durduruldu. IŞİD çeteleri, saldırıyı başlattığında kaçan peşmerge güçleri, YPG ve HPG’nin bölgeye gelerek direnişi başlatması ve bölge halkını Şengal Direniş Birlikleri içinde özsavunma gücü olarak örgütleyip direnişi büyütmesinin ardından geri dönerek direnişe katılmış durumdalar.

IŞİD Çetesinin Kendi Hesapları Nedir?

Emperyalistlerin ve bölgesel gerici-faşist devletlerin IŞİD vb kontra örgütler kurarak yaptığı hesaplar hiç bir zaman tam olarak tutmamıştır. Bu tür silahlı kontra çeteleri hiç bir zaman onu yaratanlar tarafından tam olarak kontrol edilememiştir. IŞİD gibi kontra örgütlerin güçlendiklerinde, kendilerini kuran ve destekleyen emperyalistlerin ve işbirlikçi devletlerin planlarının dışında daima kendi özel hesapları da olmuştur. Bu tür hesapların bir sonucu, kendisine sınırsız destek veren TC’nin Musul Konsolosluğunu basarak 49 görevliyi rehin almasıdır. TC’nin herhangi bir nedenle kendisine verdiği desteği kesmesini bu yoldan önlemeyi hedeflemiştir. Bölgedeki tüm vahşi gerici örgütlerin destekçisi olan, sağa sola efelenen Tayyip’in eli kolu bir anda bağlanmıştır. Ezidi Kürtlerin yaşadığı Şengal’e, Kuzey Kürdistan’dan göçerek Mahmur’a yerleşen ve demokratik halkçı nitelikler taşıyan halka, ardından Hıristiyan kenti Karakuşa’a saldıran faşist IŞİD’in bu vahşi adımlar üzerinden yaptığı hesap ise, Rojava ile sınır olan Şengal bölgesini ele geçirerek Rojavayı kuşatmak, Mahmuru ele geçirerek yurtsever halka korku salmak ve mümkünse Hewler ve daha ilerisine doğru ilerleyerek egemenlik alanını büyütmektir.

ABD Emperyalizmi Neden IŞİD’e Küçük Çaplı Saldırılar Düzenliyor?

Güney Kürdistan’daki Barzani yönetiminin bölge petrolünü Türkiye üzerinden satma, bağımsızlık ilanını gündeme alma vb. gibi adımlarını, “başına buyruk” davranışlar ve kendi kontrolünü ve planlarını bozan durumlar olarak gören ABD emperyalizmi başlangıçta IŞİD’in Güney Kürdistan’a saldırılarını sessizce izleyerek, Barzani’nin yardım çağrılarına kulağını tıkayarak IŞİD’e zımni destek verdi. Ancak, Ezidi ve Hıristiyan halka yönelik yaşanan katliamın dünya kamuoyuna mal olmaya başlaması ve daha da önemlisi Rojava’nın ve Kuzey Kürdistan’ın ulusal demokratik halkçı direniş güçleri YPG ve HPG’nin bölgeye giderek büyüyen bir direniş başlatması üzerine, ABD emperyalizmi “yardımsever”, “demokratik” büyük güç olarak “harekete” geçmeye karar verdi. Yurtsever demokratik halkçı güçlerin direniş inisiyatifini almaları ile birlikte, emperyalistlerin, bölge gericiliğinin ve IŞİD çetelerinin hesabı bozulmuş, saldırı siyaseten geri tepmiştir.

Güney Kürdistan’daki Barzani yönetimine ders vermek isterken, kendileri için çok daha tehlikeli olan demokratik halkçı seçeneğin büyümesi imkanları açılmıştır. Rojava ve Kuzey Kürdistan’da zaten oldukça büyük bir halk desteğine ve örgütlü güce sahip olan Kürt ulusal demokratik hareketi Güney Kürdistan’da, ABD emperyalizmi ve bölgesel gerici-faşist güçler ile işbirliği içindeki Barzani güçleri tarafından sürekli sınırlanmış ve pek çok kez saldırıya da maruz kalmıştır. Emperyalist ve bölgesel gerici-faşist güçler, yurtsever halkçı Kürt ulusal demokratik güçlerin Şengal ve Mahmur direnişini örgütleyerek Güney Kürdistan’da prestij kazandığını ve onları sınırlayan Barzani’nin bu sınırlamaları sürdüremediğini görmüşlerdir. Tam da bu noktada, ABD emperyalizmi IŞİD’e yönelik sınırlı hava saldırılarını gerçekleştirdi. Barzani yönetimine desteğini açıkladı ve sınırlı silah desteği sağladı. IŞİD’e yönelik bu sınırlı saldırıların arkasında esas olarak yurtsever demokratik güçlerin direniş başlatarak inisiyatif ele geçirmelerini engelleme, en azından gölgeleme ve Barzani güçlerini yeniden aktifleştirme ve öne çıkarma çabası vardır. IŞİD’e verdikleri desteği gizleme, onun engellenmesinde kendilerinin de pay sahibi olduğu imajını yaratma isteği vardır. Dahası IŞİD çetesine de artık dur, Irak’da sunni Arap bölgesinin dışına fazlaca taşma denilmiştir. Aynı oyun, IŞİD çeteleri Musul’u ele geçirirken de oynanmıştı. ABD emperyalizmi Musul’un ve pek çok sunni Arap kentinin IŞİD çetesi tarafından ele geçirilmesini sessizce izledi. İşbirlikçi şii Irak hükümetinin yardım taleplerine cevap dahi vermedi. Ancak ne zaman ki, IŞİD Irak’ın başkenti Bağdat’a yaklaştı, hem şii hükümet gerekli dersi aldığı için, hem de IŞİD’e dur mesajı vermek ve dünya kamuoyuna IŞİD çetelerine karşısında sessiz kalmadığını göstermek için şii Irak hükümetine çok sınırlı bir destek verildi. Patronun kim olduğu, “büyük kurtarıcı”nın kim olduğu, herkesin sınırlarını belirleyenin kim olduğu gösterilmişti. Şimdi bu bu oyunun Güney Kürdistan versiyonu oynanmaya çalışılmaktadır.

Emperyalist Plan ve Oyunların Çarptığı Duvar Neresidir?

Emperyalistlerin ve bölgenin gerici-faşist devletlerinin bu saldırganlığı, oyunları Rojava’da, Şengal’de, Mahmur’da yurtsever halkçı Kürt ulusal demokratik hareketinin, YPG ve HPG’nin kendi özgücüne güvenerek başlattığı direniş duvarına çarpmıştır.

Direniş ve Dayanışma Halkların, Emekçilerin En Büyük Silahıdır!

Rojava’daki halkçı demokratik iktidar ve direniş güçleri Güney Kürdistan’a umut oluyor. Halkçı yurtsever demokratik direniş Güney Kürdistan’da Şengal’de, Mahmur’da boy veriyor. Unutmayalım, bölgemiz Ortadoğu’da bugün kendi özgücüne güvenerek halkçı, demokratik bir iktidarın filizlendiği tek yer Rojavadır. Rojava bölgemizde yaratılmak istenen karanlıklar denizinde direnen, kökleşen yegane ışıklı alandır. Onu desteklemek, demokrasi ve özgürlük isteyen her insan için bir görevdir.

Direniş büyüyerek sürüyor. Ancak tehlikede sürüyor. Rojava halkına, Ezidi Kürt halkına, Hıristiyan Arap ve Süryani halkına, Şii Türkmenlere, demokratik özgürlükçü güçlere yönelik katliamlar henüz sona erdirilebilmiş değildir.

Katliamcı çetelere dur demek için, var gücümüzle bölgedeki halklarla dayanışmamızı büyütelim! Dayanışmaya dönüşmeyen, öfkenin hiç bir anlamı yoktur. Aç susuz, saldırı altında hayatta kalmaya çalışan çocuklar, kadınlar, yaşlılar, tüm insanlarımız için her birimizin, hepimizin yapacağı küçük büyük bir dayanışma biçimi mutlaka vardır. Her türlü dayanışma biçimiyle halklarımızın yanında olalım!

Rojava, Şengal, Mahmur için yaptığımız her dayanışma pratiği emperyalizmin bölgedeki kanlı oyunlarını bozan bir yumruk olacaktır.

Rojava, Şengal, Mahmur için yaptığımız her dayanışma pratiği, IŞİD çetelerini destekleyen gerici-faşist AKP politikalarının ülke içindeki ve bölgemizdeki barbar planlarına, hayallerine vurulmuş bir darbe olacaktır.

Rojava, Şengal ve Mahmur için yaptığımız her dayanışma pratiği Türkü, Kürdü, Arabı, Çerkezi, Lazı, Boşnağı, Pomağı, Süryanisi, Ermenisi, Sünnisi, Alevisi, Ezidisi, Hıristiyanı tüm halklarımızın, inanç sahiplerinin, emekçilerin, işçilerin, yoksulların, ezilenlerin demokratik, özgür ve insanca bir yaşamı birlikte kurmaları için tuğla olacaktır.

 

IŞİD, EMPERYALİZMİN VE BÖLGE GERİCİLİĞİNİN VAHŞİ, BARBAR ÇETESİDİR!
HALKLARIMIZ KORKU VE VAHŞETLE TESLİM ALINAMAYACAK!
YAŞASIN ROJAVA, ŞENGAL VE MAHMUR DİRENİŞİ!
YAŞASIN HALKLARIN KARDEŞLİĞİ VE DAYANIŞMASI!

 

(EÖC) – EMEK VE ÖZGÜRLÜK CEPHESİ
(EÖC) – EMEK VE ÖZGÜRLÜK CEPHESİ / AVRUPA İNİSİYATİFİ

Artık sanırım tam bir şımarıklığa hazır olmalıyız. Önce “kucaklayıcı” bir balkon konuşması, ki yazının yazıldığı şu saatlerde yapılıyordu, sonra yine bildiğimiz terane. Ama bu kez daha yüksek perdeden ve daha saldırgan bir ses tonuyla… Şu “devlet terbiyesi” görmüş hukuk saplantılı adamların dediğinin tersine, ülkeyi padişah gibi yönetmek için hiç de öyle anayasa maddeleri filan gerekmiyor. Canın isterse yaparsın ve Erdoğan’ın canı da bunu fena halde istiyor. Kemal Paşa memleketi sofradan yönetmiş de Erdoğan’ın kahvaltıda filan bakana, falan müdüre talimat yağdırmasının önünde ne engel var? 16 yıllık iktidarında 15 teknik direktör değiştiren Aziz Yıldırım nasıl “artık bu işi de ben yaparım lan” noktasına varmışsa, siyasette de kim “başemanetçi” olursa olsun, bu ülkede herkes bilecek ve zaten biliyor ki, işleri Erdoğan yönetecek. Kastamonu nüfus müdüründen Silifke’deki trafik polisine kadar bütün mekanizma, gerçek amirin kim olduğunun gayet iyi farkında. Yani yaşamımızda aman aman bir değişiklik olmayacak.

Doğrusu bu kadar iyi bir asisti ziyan edip gole çevirmemek az çok futboldan anlayan Erdoğan için ciddi bir hata olurdu. Sadece bir aptallık olduğuna inanmadığım şu “sağdan gidelim cüzdan bulalım”, “cemaate yapışalım irfan alalım” politikası Erdoğan’a o kadar temiz bir “muz orta” yaptı ki maç uzatmalara, penaltılara bile kalmadı; hatta işin aslına bakarsan daha ilk düdük çalmadan sonuç belliydi. Aylardır Kürtleri bin türlü hakarete bulayıp, “hele bir ikinci tur olsun bakın nasıl Erdoğan’a yatacaklar” diye kehanetler savuranlar kendi angutluklarının çukuruna yuvarlanıp bu tarihsel tezlerini kanıtlayacak imkânı da bulamadılar, yazık oldu! 2013 Aralık ayında Washington’daki bilmemne enstitülerinden ve Pensilvanya’dan aldıkları akıllar fikirler, buraya kadar idare etti. O kadar ki, ikinci tur vesilesiyle “Kürtlerin ne kadar kaypak olduğunu” göstermeye hazırlanan “komünistler” bile bu fırsattan mahrum kaldılar.

Şimdi, “uzmanlar” zamanı artık! Akşamdan beri yüzlercesi, HDP’nin yükselişini yorumluyor ve dönüp dolaşıp bu “açılım”ın faydalarına değiniyorlar. Kimisi resmen, kimisi de ima yoluyla Kürt hareketinin Kürt hareketinden “özgürleşmesinin” erdemlerinden söz ediyorlar; yakındır, sırada “terör örgütüyle araya mesafe koymak” deyimi var. “Türkiyelileşmek” derken “merkeze yaklaşmayı”, hizaya gelmeyi anlıyorlar, daha doğrusu böylesini hayal ediyorlar. Biraz şirinlik, biraz komedyenlik ve hazırcevaplık… Demirtaş’ın yaptığının bundan ibaret olduğunu sanıyorlar ya da bu kadarla kalsın istiyorlar. Soma’da Roboski’den Roboski’de Soma’dan söz etmenin, kadınların sorgusundan çıkıp Şırnak’ta yol tepmenin anlamının sadece bir tür kurnazlık olduğunu bize yutturmaya çalışıyorlar. Batıya gidip emekten, kadınlardan söz etmek, doğuya gidip ulusal duyguları okşamak… Her tarafta ikiye katlanan oyların anlamı bundan ibaret onlara göre.

Oysa bu kadar açık bir artışın yine çok açık bir anlamı var. Çok sıcağı sıcağına yazmak belki zor ama bu anlam, “Türkiyelileşme” gibi belirsiz bir tanıma değil, Demirtaş’ın üstüne üstüne gittiği belli bir damara bağlıdır. Bu damar aslında şu an itibarıyla yüzeyseldir; yani henüz çok yüzeydeki bir maden damarından söz ediyoruz. Öyle ki, galeri bile açmadan, açık ocak tekniğiyle yüklenildiğinde verim alınabilen bir durumdur. Türkiye cephesindeki özgürlük ve demokrasi isteyen insanlara seslenilmiş ve bu kitlenin bir bölümüne de olsa ulaşılabilmiştir. Ama bu, derindeki madenin çok çok sınırlı bir bölümüdür. Derinde, kendi kör çaresizlikleri içinde yanlış sınır çizgileri üzerinden bölünüp parçalanmış, büyük çoğunluğu Erdoğan’ın peşinden giden milyonlarca yoksul insan vardır ve asıl ulaşılması gereken maden de orasıdır.

Yani “bu maya tutmuştur” tanımlaması için henüz erkendir; çünkü, an itibarıyla ulaşılan kesim, aslında zaten devrimci çepere şöyle ya da böyle yakın olan kesimdir. Daha dış çembere ya da daha derine ulaşmak ise o kadar kolay olmayabilir ve orada ‘öteki’ söylemi yetmez; çünkü onlar kendilerini ‘beriki’ zannediyorlar.

Sabah ola hayrola!

Kaynak: ozgur-gundem.com

Bir kez daha bizleri sandık başına çağırıyorlar. Hayatın diğer her alanlarında susturulan, politika yapma olanakları her geçen gün biraz daha daraltılan, bırakalım politika yapmayı, yaşaması bile her geçen gün daha da zorlaşan milyonlara “bahşedilen” biricik “demokratik hak” olarak görülen genel oy hakkı, bu defa da cumhurbaşkanlığı seçimleri için kullanılacak. 
       Soma’daki katliamdan kurtulan işçiler, onca afra tafradan sonra çıkarılan torba yasada yaşam odaları kanunen zorunluluk olarak getirilmeyip yönetmeliklere havale edildiğinden, Türkçesi işverenin insafına bırakıldığından (o da yaşam odası olarak değil de ihtiyaç halinde işçilerin birkaç saat daha yaşayabilmelerini sağlayacak malzemelerin bulunacağı odalar olarak… O işe yaramaz malzemelerden Soma işçilerinde zaten vardı ve ne işe yaradıkları katliamla ortaya çıkmıştı) bu haliyle yeniden kömür ocaklarına döndüklerinde ölmez, sağ kalırlarsa bu haklarını kullanabilecekler.
       Artık her gün kaç kadının öldürüldüğü üzerine farklı rakamların ortalıkta dolaştığı bu topraklarda yaşamın yarısı olan kadınlarımızdan kaç tanesi erkek-egemen kültürün ve onun en örgütlü ifadesi olarak yasaları, polisi ve yargısıyla devletin ölümcül şiddetinden paçasını kurtarırsa bu hakkını kullanabilecek.
       Daha Roboski katliamının hesabı sorulmadan, bir kişi bile bu katliamdan dolayı cezalandırılmamışken bu defa da adına IŞİD dedikleri kiralık katil sürüleri eliyle Ortadoğu’nun yegane özgür yaşam vahası Rojova Devrimini boğmaya çalışanlara karşı dişiyle tırnağıyla direnen; ve direnişinin bedelini kanıyla, canıyla ödese de asla özgür yaşama iradesinden taviz vermeyen Kürt ulusunun yiğit evlatlarından kaç tanesi sağ kalabilirse bu hakkını kullanabilecek.
       Kendi yaşamına, kentine, kültürüne, doğasına sahip çıktığı için, mevcut sınıf iktidarının kendisine dayattığı, sermayeye hizmetten başka bir anlamı olmayan tüm uygulamalara hayır dediği için, özgürlük ve demokrasi istediği, bunu yüksek sesle ve sahibi olduğu sokaklarda haykırdığı için Gezi Direnişinde, Haziran günlerinde devletin polis şiddetiyle katledilen, kör edilen, sakat bırakılan milyonlar, hala sürmekte olan bu katliamlardan kurtulabilirlerse bu haklarını kullanabilecekler.
       Yavuz Selim’in seferlerinden beri her fırsatta katledilen, varlığı inkar edilen, devlet diliyle hakaretlere uğrayan, Maraş’ta, Sivas’ta, Gazi’de, Suriye’de devletin silahlarıyla katledilen ama bunca yıldır kimliğini, isyancı kişiliğini ve değerlerini korumaktan asla vazgeçmeyen aleviler Cemevi avlularında polis kurşunlarıyla vurulmayıp sağ kalabilirlerse bu haklarını kullanabilecekler.
       Ve daha sayamadıklarımız… 
       Bu katliamcı sistemin adına onlar ne derse desin biz demokrasi değil, faşizm diyoruz. Bu sistemi kimin daha iyi sürdürebileceğine dair bir seçim, bizim seçimimiz değildir. Tüm iddiaları bu kapıya çıkan her iki adayı da reddediyoruz.
       Yıllardır sürdürdükleri mücadeleleriyle bu sistemin temellerinde derin sarsıntılar yaratan, Rojova’daki özgün iktidar biçimleriyle Ortadoğu’da emperyalizmin oyunlarını bozan ve ezilen emekçi halklara bir alternatif sunmayı başarabilen Kürt Halkının yanında olduğumuzu haykırıyoruz. Ve cumhurbaşkanlığı seçimlerini de bu desteğimizi somut olarak ortaya koymanın bir fırsatı olarak değerlendiriyor, emekçi halklarımızı bu desteği sandıklarda göstermeye, Selahattin Demirtaş’ı desteklemeye çağırıyoruz. 
       Faşizme karşı, ölüme karşı yaşamı, özgürlüğü ve halkların kardeşliğini savunmanın yolu, yaşananlara tavırsız kalmak değil, taraf olmaktır. Bu doğrultuda onların ihtiyacı oldukça önümüze konan sandıklarla yetinmeyip hayatın her alanında Emek ve Özgürlük Cephesi saflarında örgütlenip, faşizme karşı mücadele ederek kendi iktidarımızı kurmanın zamanıdır. Yüreği Kobani siperlerinde dövüşenlerle birlikte atanlar için Rojova çok uzak değildir!


       Yaşasın İşçilerin Birliği Halkların Kardeşliği!
       Yaşasın Rojava Devrimi!


                                          24.07.2014
       EMEK VE ÖZGÜRLÜK CEPHESİ 

Share with your friends










Submit
Share with your friends










Submit
Share with your friends










Submit
Share with your friends










Submit
Share with your friends










Submit
Share with your friends










Submit
Share with your friends










Submit
Share with your friends










Submit
Share with your friends










Submit
Share with your friends










Submit
Share with your friends










Submit
SOSYAL MEDYA'DA PAYLAŞ
Emek ve Özgürlük Cephesi / Avrupa İnisiyatifi internet sitesini sosyal medyada paylaşarak sesimizin daha fazla kişiye ulaşmasını sağlayabilirsiniz. Özgür bir dünya insanca bir yaşam için Emek ve Özgürlük Cephesi saflarına!
SOSYAL MEDYA'DAN TAKİP EDİN
PGlmcmFtZSBzcmM9Ii8vd3d3LmZhY2Vib29rLmNvbS9wbHVnaW5zL2xpa2Vib3gucGhwP2hyZWY9aHR0cHMlM0ElMkYlMkZ3d3cuZmFjZWJvb2suY29tJTJGZW1la3Zlb3pndXJsdWtjZXBoZXNpYXZydXBhaW5pc2l5YXRpZmkmd2lkdGgmaGVpZ2h0PTYyJmNvbG9yc2NoZW1lPWxpZ2h0JnNob3dfZmFjZXM9ZmFsc2UmaGVhZGVyPWZhbHNlJnN0cmVhbT1mYWxzZSZzaG93X2JvcmRlcj1mYWxzZSIgc2Nyb2xsaW5nPSJubyIgZnJhbWVib3JkZXI9IjAiIHN0eWxlPSJib3JkZXI6bm9uZTsgb3ZlcmZsb3c6aGlkZGVuOyBoZWlnaHQ6NzJweDsiIGFsbG93VHJhbnNwYXJlbmN5PSJ0cnVlIj48L2lmcmFtZT4=